دیوان شمس - غزلیات

امروز چنان بی‌قرار و تندخو شده‌ام که بی‌دلیل در پیِ ستیز و درگیری هستم؛ سخنانِ مرا که مست و شوریده‌ام باور مکن، چرا که آنچه بر زبان می‌آورم بی‌معنی و نامفهوم است.

ای کالبدِ من، همچون هیزم در آتشِ عشق بسوز و خاکستر شو، که من از تو و علایقِ تو خسته شده‌ام؛ و ای دلِ من، از پیشِ چشمم دور شو که دیگر تو را نمی‌طلبم و به دنبالت نیستم.

تصویرِ خیالیِ معشوق در کنارِ چشمه‌ی چشمم تشت و لگنی نهاد و بهانه‌ای آورد که می‌خواهد جامه‌های خود را با این آب (اشک‌های من) بشوید.

از او پرسیدم که چگونه جامه‌ها را با خونابه (اشکِ خونین) می‌شویی؟ پاسخ داد که آن خون از سمتِ تو (یا از جانبِ معشوق) سرازیر است و من در این سویِ ماجرا ایستاده‌ام.

در سویِ تو همه خون است و در سویِ من همه آب؛ من آن‌گونه قبطی نیستم که با دیدنِ رود نیلِ خون‌شده در داستانِ موسی، هراسان شوم، بلکه از خویِ موسوی برخوردارم.