دیوان شمس - غزلیات

اگرچه در ظاهر ما هیچ‌گونه دارایی و مقامی که به چشم بیاید نداریم، اما از اصل و ریشه خود (چون جنینی که در تخم است) آگاه شو و بنگر که ما چه گوهر وجودی ارزشمندی در باطن داریم.

هر سحرگاه به خورشیدِ حقیقت (خداوند) می‌گوییم که تو جانِ تمامِ هستی هستی و ما در برابر عظمت تو، تنها نیم‌جانی بیش نیستیم که به تو وابسته است.

اگرچه نمی‌توان برای خداوند صفت و نشانه‌ی خاصی تعیین کرد، اما ما در بی‌نشانیِ او، نشانه‌هایی از حقیقتِ مطلق را یافته‌ایم.

دلِ ما همچون شبنمی است که سرگشته مانده؛ پس ای خداوند، ما را به دریای بی‌کرانِ حقیقتِ خود بازگردان، چرا که در این دوری و غریبی، هر لحظه دچار رنج و زیان می‌شویم.

من همچون یوسف، پیراهنم از چنگال گرگانِ نفس و دنیا پاره شده است، اما با توکل و ایمانی که دارم، لطفِ یعقوب‌وارِ خداوند، پاسدار و محافظِ من است.

در راهِ عشقِ تو که تمامِ دام‌های دیگر در برابرش ضعیف و بی‌اثر هستند، ما با هر قدمی که برمی‌داریم، با آزمونی سخت مواجه می‌شویم.

با این‌حال، خداوند که گره‌گشای هر بند و گرفتاری است، هر لحظه چنان لطفی به ما دارد که گویی مهربانیِ پدر و مادر و عمو در برابرِ مهرِ او، هیچ است.

این چه شجاعتی است که ما زهرِ تلخِ حوادث را می‌نوشیم؟ مگر نه اینکه ما از معدنِ بخششِ تو، پادزهر و داروی بی‌کرانی در اختیار داریم؟

ما در خرج کردنِ نقدِ عمرِ خود خوشحال هستیم، چرا که مگر نه اینکه از بخشندهِ جان (خداوند)، امیدِ رسیدن به عمری جاودان داریم؟

آینه‌ی جان اگر زنگار بگیرد، هیچ‌چیز را نشان نمی‌دهد، اما اگر با نگاهِ دقیق به همان زنگار بنگریم، می‌توانیم حقیقتِ نهایی را در آن مشاهده کنیم.

یقین داریم که این نردبانِ ایمان نمی‌شکند، و حتی اگر بشکند، ما از همان جای شکستگی، راهی برای صعود و رسیدن به حق پیدا می‌کنیم.

ما در بندِ روز و روزگارِ این دنیای مادی نیستیم؛ مکان و زمان را رها کن، چرا که ما جایگاهِ خود را در عالمِ لامکان (عالمِ غیب) یافته‌ایم.

ای بهار، تو از حسادتِ زیباییِ ما، جامه‌های رنگارنگ خود را دریدی و زرد شدی؛ اگر خبر داشتی که ما چنین خزانی (وحدت و فنا) داریم، هرگز این‌گونه خودنمایی نمی‌کردی.

دهانم از سخن پر است اما ساکت مانده‌ام تا تو لب به سخن بگشایی، چرا که از لب‌های شیرینِ تو، کلامی شکرریز و هدایت‌بخش انتظار دارم.