دیوان شمس - غزلیات

به گوشه‌ای از عزلت پناه می‌برم و به باده‌نوشی مشغول می‌شوم؛ چرا که منِ عاشق، شیفته‌ی شرابِ عشق و دردِ حاصل از آن هستم و دشمنِ سرسختِ عقل‌گرایی و برنامه‌ریزی‌های خشکِ دنیوی‌ام.

این گوشه‌نشینی و انزوا بسیار دلپذیر است و حالتی که همچون من، گوشه‌نشین شده‌اید نیز شیرین است؛ هر دوی این حالت‌ها برای من مانند شهد و شیر، گوارا و دل‌انگیز هستند.

من همچون آب و روغن با هر کسی سازگار نیستم و با هر کسی نمی‌جوشم؛ چرا که من مانند پرندگانِ آبی نیستم که به‌آسانی با هر محیطی الفت بگیرند. طالعِ من از ستاره‌ی زهره (نمادِ شادی و موسیقی) است و سرشار از تاثیرِ مستی‌بخشِ عشق هستم.

آرزو دارم که این شیرینیِ مستی و وجد، از وجودِ من برخیزد و جاری شود؛ ای پروردگار و صاحبِ من، سایرِ دلبستگی‌های دنیا را به خودت واگذار کرده و بخشیده‌ام.

به مکانی می‌روم و سر بر آن می‌نهم که سرچشمه‌ی «شرابِ جان» (معرفتِ الهی) است؛ مکانی که به دور از دام‌های فریبنده‌ی دنیوی و دورویی‌های همراه با احتیاطِ عاقلانه است.