دیوان شمس - غزلیات

چه زمانی فرا می‌رسد که ما این جسمِ سنگین و آداب و رسومِ دنیوی را پشت سر بگذاریم و در مجلسِ روحانی، چون حلقه‌ای گردِ معشوق به طواف و چرخش درآییم؟

ما در پیشگاهِ سلطانِ وجود، چنان شرابِ جان می‌نوشیم که گویی پیش از آنکه لب و دهانی داشته باشیم و به ابزارِ مادی نیازمند باشیم، این لذتِ روحانی را تجربه می‌کردیم.

ما که از شرابِ معرفت، مست و از خود بی‌خود شده‌ایم، به ساقیِ جان (معشوق) می‌گوییم: دستت را بلند کن (نشانه‌ی یاری و بیعت)، چرا که ما نیز در مقامِ تسلیم، دستِ نیاز به سوی تو برداشته‌ایم.

ای ساقی، نقل و طعامِ روحانی بیاور که ما از عالمِ ماده به عالمِ معنا کوچ کرده‌ایم؛ شرابِ سرخِ عشق را نیز بنوشان که از دوریِ تو، جانمان ناتوان و رنگِ رخسارمان زرد گشته است.

به ما سلامی کن که ما در برابرِ بلاها و آزمون‌های تو تسلیم هستیم؛ با گرمی و مهر از ما بپرس، چرا که از دوریِ تو، افسرده و سرد شده‌ایم.

آن ساقیِ جان به ما پاسخ می‌دهد که این شرابِ نوشین را بنوشید، چرا که ما در پرتو افشانیِ نورِ حقیقت، همچون ماهِ درخشان، جوانمرد و بخشنده‌ایم.

تو که از جانبِ پروردگار، بخشش و کرامت داری، همچون سلیمانِ نبی با زبانِ حکم بگوی که ما به دلیلِ خست و بخل، مورچه‌ای (انسانِ ضعیف) را آزار ندادیم.

ما از دردِ هجران و دوری، رنجِ بسیاری کشیده‌ایم؛ پس تو به آغوشِ ما بیا که خودِ تو درمانِ تمامِ دردهای مایی.

دلِ ما از خارِ ستمِ دنیا و حتی از گل‌های باغِ ظاهری خسته است؛ چه هدیه‌ای می‌توانی بیاوری؟ چرا که ما خودمان گل (وجودِ شریف) هستیم.

اگر از مونس و همراهانِ خود دور افتاده‌ای، نزدِ ما بیا که ما در بخشندگی و لطف، یگانه و بی‌همتا هستیم.

اگر هیچ کارِ نیکی انجام ندادی و از خیر و برکت تهی‌دست هستی، نزدِ ما بیا که ما برای صد هزار نفر چون تو، کارِ نیک انجام داده‌ایم و جبران می‌کنیم.

اشکِ شوقی همچون مشتاقانِ واقعی بریز و غبارِ راه را بنشان، چرا که تا وقتی در این غبارِ تعلقات هستیم، جمالِ ماهِ معشوق را نمی‌بینیم.

خاموش باش و بی‌هوده مهره‌های سرنوشت را در کاسه‌ی تقدیر نینداز؛ کار را به ما واگذار کن، چرا که ما استادِ این بازیِ زندگی هستیم.