دیوان شمس - غزلیات

آیا به تو نگفتم که به جایی که من حضور ندارم پا مگذار؟ بدان که در این جهانِ گذرا و فریبنده که همچون سراب است، تنها من سرچشمه‌بخشندگی و حیاتِ حقیقی هستم.

اگر حتی صد هزار سال هم از سر خشم و غفلت از من دوری کنی، سرانجام روزی به سوی من بازخواهی گشت، چرا که من مقصدِ نهایی و پایانِ مسیرِ تو هستم.

مگر به تو نگفتم که به ظواهر رنگارنگ و فریبنده جهان دل خوش مکن؟ چرا که آن کسی که این پرده‌های رضایت و خشنودی را برای تو می‌آراید و صورت‌گری می‌کند، من هستم.

مگر نگفتم که من همان دریایِ بی‌کرانم و تو تنها ماهیِ کوچکی در این پهنه‌ای؟ پس به سوی خشکی که جایگاهِ مرگِ ماهی است مرو، چرا که دریایِ پاک و گوارای تو، منم.

مگر هشدار ندادم که چون پرندگانِ غافل به سوی دامِ بلا مرو؟ به سوی من بیا که نه تنها قدرتِ پرواز، بلکه اصلِ وجودیِ تو و پایِ استواریِ تو، من هستم.

مگر نگفتم که راهزنانِ ایمان تو را سرد و ناامید می‌کنند؟ به سوی من بازگرد که آتشِ عشق و گرمایِ اشتیاق و هوایِ نفسِ تو، تنها از جانبِ من است.

مگر هشدار ندادم که دیگران صفاتِ ناپسند و زشت به تو نسبت می‌دهند تا فراموش کنی که من سرچشمه‌یِ تمامِ صفاتِ نیکو و کمالات هستم؟

مگر به تو نگفتم که از چرایی و چگونگیِ کارهایِ آفریدگار نپرس؟ بدان که من آفریدگارِ بی‌جهت و بی‌نهایتی هستم که نظامِ هستی را بر اساسِ حکمتِ خود سامان می‌بخشم.

اگر جانت به نورِ حقیقت روشن است، بدان که راهِ رسیدن به خانه‌یِ اصلی کجاست؛ و اگر در خود صفتِ الهی می‌بینی، بدان که پرورش‌دهنده و صاحب‌اختیارِ تو منم.