دیوان شمس - غزلیات

برای لحظه‌ای با شادی به سوی ما بیا، چرا که ما سرشار از شادی و سروریم. اگرچه در ظاهر چون آتش سوزان به نظر می‌رسیم، در باطن برای تو آب حیات و مایه زندگی‌بخشی هستیم.

تو مانند جوجه‌کبوتری هستی که در این آشیانه الهی به دنیا آمده‌ای و اصل تو متعلق به اینجاست. اگر خودت با میل و رغبت به سوی ما نیایی، ما با نیروی جذبه و عشق، تو را به این سو خواهیم کشاند.

در محضر ما حاضر باش، زیرا ما خود در محضر آن محبوب حقیقی (شاهد) حاضریم. ما از شراب عشق او مست می‌شویم و آن باده حقیقت را مستقیماً از جام او می‌نوشیم.

ما در عین سکون و آرامشِ ظاهری، همچون سیلابی خروشان به سوی هدف در حرکتیم و اگرچه خاموش به نظر می‌رسیم، در درون همچون صدای رعد، بانگ و فریاد برمی‌آوریم.

جانِ تو همچون دریا وسیع و بی‌کران است، پس آن را در کفِ دستت بگیر و نزد ما بیا. هرچند که ما همچون چرخِ فلک، گناهی مرتکب نمی‌شویم (پاکیم)، اما بارهای سنگین دنیا را تحمل می‌کنیم.

از بندِ پنج حس ظاهری بگذر و به نوبت و جایگاه ما بیا، زیرا ما در ورایِ شش جهتِ مادی (بالا، پایین، چپ، راست، جلو، عقب)، فرمانروای این عالمِ روحانی هستیم.

ما به دنبالِ نوای دلنشین و تندِ عشق، همانندِ سازی (چنگ) از رگ‌های جانمان برای تو ناله و فریاد سرمی‌دهیم تا تو را به سوی خود فرابخوانیم.

برای اثباتِ ادعای عشق، به دنبالِ مسندِ قدرت و بالشِ آسایش (رفاه) نباش. ما مانند بیماران نیستیم که به تخت و بستر دلبستگی داشته باشند؛ عاشقان در تحرک و بی‌آرامی‌اند.

شمس‌الدین (مرشدِ مولانا)، نورِ آسمان و افتخارِ تبریز است؛ ما در برابرِ چهره‌ی آن خورشیدِ حقیقت، همچون ماه می‌درخشیم و نورِ خود را از او می‌گیریم.