دیوان شمس - غزلیات

دوباره همچون ذرّه‌ای در برابر خورشیدِ حقیقت، در حال رقص و سماع بازگشتیم؛ ما از قلمرویی فراتر از افلاک و آسمان‌ها، در حالی که در گردابِ عشق می‌چرخیدیم، به این عالم آمدیم.

هنگامی که در میدان بازیِ عشق، وجودِ ما همچون گوی در دستانِ معشوق قرار گرفت، گاهی به کناره‌های میدان رانده شدیم و گاهی به مرکزِ آن آمدیم؛ یعنی تمامِ حرکاتِ ما تحتِ اراده و مشیتِ اوست.

عشق، نیاز و طلب را پدید می‌آورد؛ اگر تو در چنین مرتبه‌ای هستی، این ویژگی برایت رواست، اما ما از آن سوتر و فراتر از این تعاریفِ معمول هستیم و با نگاهی متفاوت به این عالم گام نهاده‌ایم.

ای مرشد و سرورِ مجلس، تو خود در رأسِ این جمع هستی و یاران نیز حاضرند؛ آن شرابِ معنوی (آبِ آتش‌گون) را برای ما بیاور که ما نه برای خوردنِ نان، بلکه برای چشیدنِ آن جامِ آتشین آمده‌ایم.

شکر می‌کنم که به واسطه زخم‌ها و دردهایی که تو بر جانم زدی، از بندِ خودخواهی رها شدم و به حقیقتِ جانِ خویش رسیدم و بی‌درنگ حیاتِ واقعی را بازیافتم.

ای شمسِ حقیقت، این عشقِ تو تشنه‌ی ریختنِ خونِ من است؛ من نیز با تیغِ تیزِ بلا و کفنِ نیستی در بغل، دقیقاً برای همین جان‌فشانی به پیشگاهت آمده‌ام.

تنها لطف و عنایتِ توست که می‌تواند تلاطم و آشوبِ درونِ تبریزیان (یا عاشقانِ منسوب به تبریز) را آرام کند؛ ای فخرِ زمین، در غمِ دوری از تو، ما خود به شور و هیجانِ این زمانه بدل شده‌ایم.