دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب که لبی چون می (شورآفرین) داری، بیشتر نزد ما بیا تا همگی از عشق تو مست و شیدا شویم. ای گوهرِ گران‌بها، بیشتر جلوه کن تا ما که قطره‌ای ناچیزیم، به دریا تبدیل شویم و وسعتی بی‌کران یابیم.

بیایید دستان یکدیگر را بگیریم و حلقه وار دور هم جمع شویم، همانند صوفیان که در سماع دایره تشکیل می‌دهند. آن‌گاه در حالی که از مستیِ عشق، بی‌خود و معلق هستیم، به سوی دریای هستی و حقیقت بدویم.

در ساحلِ دریای عشق، دوباره جان می‌گیریم و شکوفا می‌شویم؛ ای خوشا بر ما که همچون گلستانی که همیشه تازه و باطراوت است، تا ابد در حال نوسازی و تازگی خواهیم بود.

ما از گرمای عشق که در جگر و جانمان شعله‌ور است، آتشِ دیگری می‌افروزیم. ما به واسطه‌ی رخسارِ آتشین و نورانی‌مان، منشأ صدها پرتوِ حقیقت و زیبایی هستیم.

حقیقتِ وجودِ ما از آن سوی دریای هستی آشکار شد، اما دریغ که تو در این سوی دریای دنیایی و ما در آن سوی ساحلِ عالم معنا مانده‌ایم و این جدایی جان‌کاه است.

ای شاهِ سوار و ای محبوبِ بلندمرتبه، تاجِ سلطنتِ خود را بر سرت به حرکت درآور و جلوه‌گری کن؛ ما خود، گوهرِ تاجِ تو و مرکبی هستیم که تو بر آن سوار می‌شوی (ما تماماً متعلق به توایم).

هر کس از «یکی بودن» و منیّت سخن بگوید، او را بر دارِ فنا می‌بریم تا غرورش نابود شود؛ و هر کس که دم از «دوگانگی» و جدایی بزند، او را با آتشِ عشق می‌سوزانیم.