دیوان شمس - غزلیات

ما همچون لولیان و سرگشتگانِ کویِ تو هستیم، پس ای معشوق، درِ رحمتت را به روی ما بگشا. ای کسی که صاحب حشمت و بزرگی هستی، لحظه‌ای کوتاه به این بی‌پناهانِ عاشق رخصتِ حضور بده.

ای تو که مایه امنیتِ جهانی و ای تو که همچون روح برای پیکرِ هستی، ارزشمندی. از کرم و بخشندگیِ پی‌درپیِ توست که دهانِ اهل عالم به خنده و شادی باز می‌شود.

امنیت و پناهِ هر دو جهان تویی و اصل و گوهرِ انسانیت، تنها تویی. بنگر که چگونه این لشکرِ سرگشته از ظلمات (حبش)، به درگاهِ باجلالِ تو پناه آورده‌اند.

هنگامی که طبلِ جنگِ تو (آوازه‌یِ عشق) به صدا درآید، حتی ناتوان‌ترین جاسوس‌ها و بی‌مقدارترین افراد، به یمنِ لطفِ تو صاحبِ مقام و بزرگی می‌شوند.

پرچمِ پیروزی و سپاهِ شادی را به سویِ ما بفرست تا در اثرِ غلبه‌یِ این شعف، هیچ اثری از غم در وجودمان باقی نماند.

ما تیغِ حقیقت (تیغ عرب) را برمی‌گیریم تا بر سرِ جهل و تاریکی (ترکان) فرود آوریم، چرا که وقتی لطفِ تو بر وجودِ سرگشته‌یِ ما مهرِ تأیید می‌زند، ما به قدرتِ مطلق می‌رسیم.

ترس را از دل بیرون کن و فریادِ امان‌خواهی سر نده؛ چرا که شادیِ حقیقی و ترس از مرگ با هم در یک دل جای نمی‌گیرند.

خورشیدِ عشق را در وجودت به جوش آور و با صدایِ شورانگیزِ ساز، گوش‌ها را از شادی و درونِ خویش را از باده‌یِ معرفت لبریز کن.

تا وقتی که جانِ خالص، به‌سویِ تبریز و در جوارِ شمسِ زمان (شمس تبریزی) روان شود و با رسیدن به کمالِ وحدت، فریاد برآورد که ای معشوق، من خودِ تو هستم.