دیوان شمس - غزلیات

هر کس از منیت و خودخواهی بمیرد، ممکن است دشمنش از این اتفاق خوشحال شود، اما حقیقت این است که این مرگِ معنوی باعث می‌شود آن دشمنِ درونی دیگر نتواند حقیقت و کمالِ مرا ببیند و در جهل خود کور باقی می‌ماند.

آن عالمِ شیرین و الهی مرا به سوی خود می‌خواند و من با تمام وجود به چنین مرگی که راهِ ورود به آن عالمِ شیرین است، دلبسته و بنده‌ام.

مردم به دلیلِ کوته‌نظری، حقیقتِ مرگ را درک نکرده‌اند و نامِ آن را به اشتباه مرگ گذاشته‌اند، در حالی که این «مرگ»، زندگیِ حقیقی و سرشار از شیرینی است.

پیامبر به همین دلیل فرمود «فقر مایه افتخار من است»؛ یعنی فقرِ معنوی (تهی شدن از خود) گنجی است که حقیقتِ آن پشتِ واژه‌ی فقر پنهان شده تا مردمِ عادی که ظاهر‌بین هستند، از رسیدن به آن محروم بمانند.

وحی و حقیقتِ الهی همواره در وجودِ اولیا جاری بوده است؛ این گنجِ الهی در ویرانه‌ی بدنِ انسان نهفته است تا افرادِ خام و ناپخته که در بندِ ظاهرند، نتوانند به این زرِ ناب و حقیقتِ پنهان دست یابند.

به جانم گفتم که ببین چقدر این دلِ من تنگ و درمانده است؛ جانم پاسخ داد که از این پس به دلیل نادانی، افسارِ دل را به عقب نکش و در برابرِ کششِ الهی مقاومت نکن.

اگر در مسیرِ سلوک تسلیم باشی، سرانجامِ کار به کامِ تو خواهد بود و اسبِ سرکشِ روزگار و تقدیر، در برابر تو رام و مطیع خواهد شد.

اگر بدانی که مرگِ معنوی چه باغ‌ها و نعماتِ بی‌کرانی در پی دارد، با تمامِ وجود همواره به دنبالِ آن حیاتِ ابدی خواهی گشت.

خاموش باش و لب فرو بند، بدون آنکه دهانی داشته باشی، شیرینیِ حقیقت را بچش؛ از خودت فانی و نیست شو تا بتوانید در او (خداوند) به کمالِ وجود برسی.