دیوان شمس - غزلیات

ای انسان، تا کی می‌خواهی از حقایق غافل باشی؟ لحظه‌ای سر برآور و به آسمان نگاه کن؛ این «بام» که در موردش پرسیدی، همان گنبد مینایی و آسمان بلند است که سقف عالم است.

منتظر باش تا محبوب، که مانند جانِ آدمی لطیف و روشن است، ناگهان نمایان شود؛ زیبایی او چنان خیره‌کننده است که خورشید و ماه در برابرش همچون بندگان کوچک و حقیر هستند.

حرکت و چرخشِ نُه لایه آسمان‌ها تنها به شوق عشق اوست و دل و جانِ عارفان از شرابِ معرفت و عشق او پی‌درپی می‌نوشند و مست می‌شوند.

وقتی جلوه حق بر دل‌ها تابید، حقیقت به سوی جان‌های شیفته هجوم آورد. در این ساحت معنوی، مستی و بی‌خودی از عشق الهی رواست، اما توجه به نیازهای جسمانی و غریزی، بی‌ارزش و مایه غفلت است.

شاعر که تخلصش «جهان سلیم» است، از نسیم که نماد پیغام‌رسان عالم غیب است، سراغ حقیقت را می‌گیرد؛ نسیم پاسخ می‌دهد که از ترس و هیبت آن مقام، جز یک آه و سکوتِ پرمعنا خبری در چنته ندارم؛ پایان سخن همین است.