دیوان شمس - غزلیات

چشمانت را بگشا که ما از فروغِ آن چشمان، بینایی و حیات یافته‌ایم؛ هرگز چنین مباد که از آن رخسارِ زیبا روی برگردانیم.

تو مانند پروانه‌ای هستی که باید درونت (سینه‌ات) را از آتشِ عشق مشتعل کنی تا بتوانیم از شدتِ اشتیاق، وجودِ خویش را در آن شعله‌ی عشق پرتاب کنیم.

ترس و بیم از عشق را در وجودِ ما بیشتر کن، چرا که ما طالبِ امنیت و آسودگیِ دنیوی نیستیم؛ ما در همان ترسِ مقدس از عشقِ توست که به ایمنی و آرامشِ واقعی دست یافته‌ایم.

پروانه از شمعِ وجودِ تو هر روز مژده‌ای می‌گیرد که: «نیستی و نابودی (مات‌شدن) را پذیرا باش»، زیرا در این ازخودگذشتگی و شکست‌خوردنِ در برابرِ عشق، ضمانتِ رستگاریِ ما نهفته است.

ما تنها زمانی شادمانیم که تو خود را ابراز کنی و بگویی که هستی؛ در آن هنگام من از «خودِ» محدودم بیرون می‌آیم و به صدها «منِ» عاشقِ تو تبدیل می‌شوم.

از وقتی که باغِ زیباییِ تو را دیده‌ایم، مانند سرو بلندبالا و سرافراز شده‌ایم و مانند سوسن که زبان‌هایِ متعدد دارد، زبان‌گشوده و گویا گشته‌ایم.

به باغِ روزگار و دنیایِ فانی آتش بزن و آن را ویران کن، چرا که ما با عشقِ تو از این جهانِ مادی گذر کرده و به ساحتِ بالاتری دست یافته‌ایم.

ای کسی که در مسیرِ عشق دچارِ سستی و تردید شده‌ای، به ما پناه بیاور و به ما متصل شو، زیرا ما برایِ عاشقانِ ضعیف، دژی مستحکم و نفوذناپذیر از آهن هستیم.

ما به واسطه‌ی چشیدنِ طعمِ آتشِ عشقِ شمسِ تبریزی، به آبرو و اعتباری حقیقی رسیده‌ایم؛ چنان‌که روغن در میانِ آتش، نه تنها نمی‌سوزد بلکه شعله‌ورتر می‌شود و آبرویِ ما از این سوختن است.