دیوان شمس - غزلیات

ما کسانی هستیم که از شدت اشتیاق و تشنگیِ معنوی در قحطی به سر می‌بریم، اما این تشنگی به قدری اصیل است که خودِ آن، درمان و راهکارِ نجات ماست.

ما در زمان شادی و بزم همچون شرابِ گوارا هستیم و در زمان مبارزه با نفس، مانند شمشیرِ بُرنده عمل می‌کنیم؛ در برابرِ نعمت‌های الهی همچون چشمه‌ای شیرین و جوشان هستیم و در برابرِ سختی‌ها، استوار و محکم همچون صخره‌ای سنگی.

ما هرگز اهلِ رشوه و معامله‌گری‌های دنیوی نبوده‌ایم، بلکه ما وصله‌زنِ خرقه و مرهمِ دل‌های شکسته و آسیب‌دیده هستیم.

رازِ خود را از ما پنهان مکن که ما در عمقِ جانِ تو حضور داریم؛ همچنین دلِ ما را نربا، چرا که ما از آن‌گونه افرادی نیستیم که دل را تحت فشار بگذاریم و آن را تصاحب کنیم.

حقیقتِ وجودِ ما همچون دریایی عمیق و پهناور است که زیرِ پوششی از کاه (تنمانی دنیوی) پنهان شده است؛ یا همچون خورشیدی هستیم که در ظاهری کوچک مانند ستاره‌ای، خود را نشان داده است.

ما را ببین که چگونه در حالِ مستیِ عرفانی بر لبه‌ی بامِ هستی ایستاده‌ایم؛ حتی همان لبه‌ی بام نیز به خوبی می‌داند که ما اهلِ محدودیت نیستیم و وجودی بی‌کران داریم.

نورِ ماه از لبه‌ی بام ترسی ندارد، پس چرا ما که بر مدارِ این ماه (نورِ حقیقت) سوار هستیم، باید غمگین باشیم؟ ما در اوجِ آگاهی به سر می‌بریم.

اگر جگرهای ما در راهِ عشق توسطِ تیرهای بلا سوراخ شده است، به خونِ آن نگاه کن تا بدانی که این جان‌فشانی، کارِ بزرگ و ارزشمندی است.

اگرچه قصابِ سرنوشت ما را به مسلخ برده و کشته است، اما ما همچنان در این دشتِ هستی می‌چریم و حتی بر قلابِ قصابی نیز آویزان هستیم (یعنی مرگ ظاهری، پایانِ وجودِ ما نیست).

ما هم مهره‌های بازیِ سرنوشت هستیم و هم خودِ گرداننده و صاحبِ این بازی؛ هم در کانونِ التهابِ دل قرار داریم و هم تماشاگرِ آن هستیم.

سکوت پیشه کن؛ حتی اگر بشارت‌های الهی را دریافت کرده‌ای، همچون حضرت عیسی که در کودکی به سخن درآمد، تنها زمانی لب به سخن بگشا که حق بر زبان‌ات جاری شود.

در راهِ عشقِ شمسِ تبریزی، شب و روز مانند شهاب‌سنگ و شراره‌های آتش، در آسمانِ عرفان در حالِ مبارزه با دیوهای تاریکی و جهل هستیم.