دیوان شمس - غزلیات

رازِ این وصال را فاش مکن، چرا که من گنجینه‌ای پنهان و بسیار ارزشمند به دست آورده‌ام. در راه رسیدن به این گنج، جانِ خود را فدا کردم، اما در عوض، دنیایی از معنا و حقیقت را خریدم.

چهره‌ام همچون زرگر، به رنگ طلا (زرد) شده است؛ به این سخنِ من خوب گوش کن: من تکه‌های ناچیز و بی‌ارزش طلا (تعلقات دنیوی) را دادم و در مقابل، معدنِ طلایی (منبعِ بی‌پایانِ فیض) را به دست آوردم.

از تیرِ نگاهِ چشمانِ زیبای یار چه آسیب‌ها که ندیده‌ام و از کمانِ ابرویش چه گنجینه‌ی شگفتی که نصیبم شده است.

من این حکایتِ عشق را برای همگان بازگو می‌کنم، اما به هیچ‌کس نخواهم گفت که این گنج را از چه کسی (کدام استاد و مرشد) به دست آورده‌ام.

هرچند به دلیلِ ناتوانی در بیانِ حقیقت، همچون ماهی لال و بی‌زبان شده بودم، اما وقتی آن محبوبِ شکرین‌لب را یافتم، دوباره زبان به سخن گشودم و قدرتِ بیانِ اسرار را به دست آوردم.

ناگهان همچون درختی در باغِ حقیقت روییدم و از آن باغی که هیچ نشان و اثری در آن نیست، نشانی از یار به دست آوردم.

پیش‌تر گفتم که در میانِ آن باغ، مرکز یا واسطه‌ای وجود ندارد، اما با این‌حال، از دلِ همین «هیچ» (عدم)، وجودی (میانی) برای خود خریده‌ام.

من با افتخارِ تبریز، یعنی شمس‌الدین، پیوندی آسمانی برقرار کردم؛ و بدین ترتیب، پیوندی یافتم که از تمام قرن‌ها و زمانه‌ها فراتر و بی‌همتاست.