دیوان شمس - غزلیات

آن شرابِ وحدت و یگانگی را بنوشان تا همگی با هم یکی شویم و بتوانیم نقش‌ها و القابِ دروغین و فردی خود را یکی‌یکی از چهره‌مان پاک کنیم و از میان برداریم.

بیایید از هویت فردیِ خود دست بکشیم و همچون آب، بی‌شکل و رها شویم؛ چرا که ما همگی شاخه‌های یک درخت (ریشه مشترک انسانی و الهی) هستیم و بندگان یک حقیقتیم.

سرشتِ ما از عشق است؛ ما در عینِ پنهان بودن، آشکاریم. در شهرِ عشق (دنیای درون و باطن) از چشمِ نااهلان پنهانیم، اما در کوی عشق (مقامِ عمل و بروزِ عاشقی) آشکار و نمایان هستیم.

اگر خود (هوس‌ها و نفس) را مرده بدانیم، با آرامش بر گورِ آن می‌نشینیم و از شرش راحت می‌شویم، اما اگر به آن دلبسته باشیم و خود را زنده بپنداریم، در سوگِ این وابستگی، صورتِ خود را از اندوه می‌خراشیم.

هر تصویری که بر آینه دل ما منعکس شود، رنگ و بوی بی‌قیدی و رندی می‌گیرد، زیرا ذاتِ ما قلاش و رها از تعلقات دنیوی است.

ما همچون دسته‌ای از ماهیان هستیم که بر سطحِ آبِ حقیقت شناوریم و تعلقاتِ ناچیز و هوس‌آلودِ دنیوی را بر روی خاکِ پست (دنیا) رها می‌کنیم و به آن بی‌اعتناییم.

وقتی به قلمروِ عشق رسیدیم، فهمیدیم که پیشوایِ فقیران (درگاهِ الهی) هستیم و وقتی گوهرِ عشق را دیدیم، فهمیدیم که تاجرانی هستیم که هیچ کالای دنیوی در بساط نداریم.