دیوان شمس - غزلیات

آوازه و شهرتِ زیبایی تو را از درونِ جان خویش دریافتیم و همانندِ باد و آب و آتش که با سرعتی مهارنشدنی در حرکت‌اند، ما نیز به سویِ عشقِ تو شتافتیم.

اگر در ماجرایِ یوسفِ پیامبر، زنان به خاطرِ دیدنِ جمالِ او دست‌های خود را به اشتباه بریدند، تو به جانِ ما بنگر که چه بخش‌هایی از وجودمان را به پای تو فدا کردیم و از دست دادیم.

وضعیتِ رندان و تهیدستان از قبل مشخص است و چیزی برای عرضه ندارند، با این حال ما همین لباسِ کهنه و پاره‌ پاره (وجودِ ناچیزِ خویش) را به عنوانِ پیشکش در مسیرِ تو افکندیم.

در راهِ عشق، هزاران نفر هستند که جانِ خود را فدا کرده‌اند، اما کسی مثلِ تو را حتی در رویا و خواب هم ندیده‌ایم.

ما همچون ستوران (حیوانات) هستیم که هنگامِ نوشیدنِ آب، وقتی تصویرِ خود را در آن می‌بینند، رم می‌کنند؛ ما نیز از تماشایِ خودمان در برابرِ کمالِ تو، احساسِ شرم و بیگانگی می‌کنیم.