دیوان شمس - غزلیات

نور وجود من عالم را فرا گرفته است؛ به چشمان من بنگر تا این حقیقت را دریابی. با وجود اینکه مرا «بها» نامیده‌اند، در حقیقتِ وجودی خویش، خود را ناچیز و بی‌مقدار می‌بینم.

از آن حقیقتِ ناب یا لقمه‌یِ حکمت، کسی بهره‌ای نبرده و ذره‌ای از آن نچشیده است؛ به وقار و عزت من بنگر که چگونه با اطمینان، از آن بهره می‌برم.

اگرچه آسمان‌ها و عرش الهی از نگاه مردمِ عادی بسیار دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسند، من در هر لحظه، چه در خواب و چه در بیداری، آزادانه و سرمست در آن عوالم سیر می‌کنم.

آن مقامِ قدسی، سرزمینِ نور و جایگاهِ حوریان و قصر‌های بهشتی است؛ آنجا محلِ شادی و بزمِ روحانی است و به همین دلیل، دیگر میلی ندارم که به عالمِ مادی و خویشتنِ خود بازگردم.

جبرئیل پرده‌دارِ آن حریمِ مقدس است و مردانِ الهی در آنجا ساکن‌اند؛ من در حلقه‌یِ آنان همچون نگینِ انگشتری هستم که هرگاه وارد می‌شوم، در مرکزِ توجه و قرار دارم.

عیسی در کنار موسی و یونس در کنار یوسف جایگاه دارند و با هم در ارتباط‌اند؛ اما احمد (اشاره به مقامِ نبوت یا انسان کامل) به تنهایی نشسته است؛ این یعنی من در جایگاهی یگانه و فراتر از دیگران قرار دارم.

عشق، اقیانوسی از معناست که هر روحی در آن همچون ماهی شناور است؛ من آن گوهری هستم که در این دریای عشق پنهان بوده و اکنون آن را به نمایش می‌گذارم.