دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که با جذبه‌ی خود، پیمانِ توبه و پرهیزکاریِ مرا درهم شکستی، چگونه می‌توانم از دستِ تو بگریزم؟ تو چنان در عمقِ جان و دلِ من جای گرفته‌ای که فرار از تو، به معنای فرار از خویشتن است.

ای که نورِ چشمانِ منی، بدونِ حضورِ تو چگونه می‌توانم حقیقت را ببینم؟ تو مرا چنان اسیرِ کمندِ عشقِ خود کرده‌ای که راهِ گریزی برایم نمانده است.

تمامِ عالم (شش جهتِ هستی) به واسطه‌ی نورِ وجودِ تو، همچون آینه‌ای است که زیبایی‌ات را بازتاب می‌دهد؛ ای که رویِ تو سراسر مبارک و فرخنده است، از تو به کجا می‌توانم پناه ببرم؟

دلم از دستِ عشقت خسته بود و جانم می‌خواست از بندِ تو رهایی یابد، اما اکنون جانم نیز به ورطه‌ی عشق تو درافتاده و خسته (عاشق و بی‌قرار) شده است؛ دیگر کجا می‌توانم بگریزم؟

اگر چشمانِ ظاهربینِ خود را ببندم و قدرتِ دیدن را از خود سلب کنم، باز هم تأثیری ندارد؛ چرا که تو از دلِ من جدا نشده‌ای و همواره در آن حضوری جاری داری.