دیوان شمس - غزلیات

اگر می‌خواهی با من سرِ جنگ و ستیز داشته باشی، بسم‌الله؛ من نیز با تو می‌جنگم. من آن‌قدر ضعیف و زبون نیستم که از رویارویی با تو و چالش‌هایت فرار کنم.

با ترفند و حیله خودت را به خواب می‌زنی تا از گفتگو با من فرار کنی؛ اما قسم به خدا که اگر بخواهی در این حالتِ غفلت باقی بمانی، این شراب (عشق و آگاهی) را بر سر تو می‌ریزم تا بیدار شوی.

ای کسی که جلوه‌ی زیبایی و ثروتِ عالمِ معنایی، جام شرابِ معرفت را نزد من بیاور و در آن تعلل نکن، زیرا من بسیار کند و سنگین‌دل هستم و برای حرکت کردن به این نشاط نیاز دارم.

هر لحظه چهره‌ات به تو می‌گوید که تو شمعِ فروزانِ شب‌های تاریکِ منی و هر لحظه مرگ یا رایحه خوش تو می‌گوید که تو نشردهنده‌ی عطر و بویِ مشک هستی.

ای معشوقِ زیبارو، من به کمتر از هجده جام شراب رضایت نمی‌دهم؛ پس ای یارِ تندخو و تیزبین، کمی با من نرمی و مدارا پیشه کن.

ای لطفِ بی‌پایان، مرا در آغوش بگیر؛ چرا که اگر در پناهِ تو جان بسپارم و بمیرم، این رستاخیز و زنده شدنِ دوباره برای من بسیار زیبا و باشکوه است.

شراب بیاور و این شوخی‌ها و مصاحبت‌هایِ بیهوده را کنار بگذار؛ من مستِ آن عروسِ حقیقت (ذات الهی) هستم و به دنبالِ مال و منال و جهیزیه و ظواهر نیستم.

من شرابِ آتشینِ عشق را می‌طلبم، در حالی که تو برای من دیگ می‌آوری؟ مگر من گدا و پس‌مانده‌خوار هستم که بخواهم دورِ دیگ بگردم و به غذایِ ناچیز قانع باشم؟

ای هم‌نشینِ مسیح‌دلان، شرابِ طهارت و معرفت را در جامم بریز؛ من نه همچون خرانِ دربندِ آخور هستم و نه عاشقِ چیزهای حقیر و بی‌ارزش.

خاموش باش و حقیقتِ عشق را بشنو که می‌گوید: اگر تو در ادعایِ خود صادق نیستی و ریاکاری می‌کنی، بدان که من همراهِ پهلوانان و آزاده‌مردان هستم، نه هم‌نشینِ آدم‌های پست و فرومایه.