دیوان شمس - غزلیات

ای آسمان که همیشه در پی عیب‌جویی از منی و ای سقفی که سراسر جنگ و ستیزه هستی، تا چه زمانی باید از دست نیرنگ‌های تو به هر کنج و کناری پناه ببرم و بگریزم؟

ای آسمان که مانند زنگی (در ادبیات کلاسیک نماد قساوت) خون‌ریز و ظالم هستی، من که همچون ابری پر از خون هستم، چرا باید این خون را بر سر تو بریزم و دامان خود را به ناپاکی آلوده کنم؟

ای دل، با خوشحالی در این آتش عشق بسوز و از این رنج و سختی مگریز؛ چرا که این سوختن برای کمال تو واجب و ضروری است، تا کی می‌خواهی از این آتش سوزان فرار کنی؟

هدف اصلی و مقصود این هستی، رسیدن به نور حقیقت است؛ دنیا مانند تنوری است که ما در آن هستیم، عشق الهی همچون آتش است و انسان‌ها مانند هیزم‌هایی که برای روشن شدنِ آن نور، باید در این آتش بسوزند.

من نیز همچون حضرت ابراهیم (خلیل خدا) با اشتیاق و مانند پروانه‌ای که به دور شمع می‌گردد، با شادی در آتش این عشق نشستم تا ابد و تا روز رستاخیز از آن بیرون نیایم.