دیوان شمس - غزلیات

پروردگارا، چه محبوبِ شیرین‌ادایی دارم که صیدِ دلِ من شده است؛ گویی تیرِ نگاهِ او چنان در سینه‌ام نشسته که قلبِ مجروحم به جای درد، گلستانی پر از شکوفه شده است.

پیکِ محبوب با چهره‌ای درهم و خشمگین به سوی من می‌آید و می‌گوید: کجا می‌خواهی بگریزی؟ من با تو کاری مهم دارم و رهایت نمی‌کنم.

دیشب از ماهِ نو درباره‌ی معشوقم پرسیدم؛ ماه پاسخ داد که من هم مانندِ تو در تکاپو و دوان‌دوان هستم و به دنبالِ غبارِ قدم‌های او می‌گردم.

وقتی خورشید طلوع کرد، به او گفتم چرا این‌قدر رنگ‌وپریده و زرد هستی؟ خورشید پاسخ داد که از شرم و خجالتِ رویِ درخشانِ آن محبوب، چهره‌ام به زردی گراییده است.

ای آب که در سجده‌اید و مدام بر صورت و سر می‌دوید، چرا چنینید؟ آب پاسخ داد که به خاطر سحر و جادویِ افسون‌کننده‌ی معشوق، حرکتی مارگونه و پرپیچ‌وخم پیدا کرده‌ام.

ای آتش که این‌گونه پیچان و بی‌قرار می‌سوزی، چرا چنین ناآرامی؟ آتش پاسخ داد که از درخششِ برقِ صورتِ محبوب، دلم آشوب و بی‌قرار شده است.

ای باد که پیام‌رسانِ عالَم هستی، چرا این‌قدر سبک‌بال و ناآرامی؟ باد گفت اگر اختیار داشتم، از شدتِ آتشِ اشتیاق می‌سوختم و آرام نمی‌گرفتم.

ای خاک، در چه فکری هستی که این‌چنین خاموش و مراقب نشسته‌ای؟ خاک پاسخ داد که من خاموشم چون در درونِ خود، باغ و بهاری از اسرارِ الهی را پنهان کرده‌ام.

از این عناصرِ چهارگانه که گذرا هستند بگذر، چرا که تنها یاورِ ما خداوند است؛ من در سرم نشئه‌ی عشق (خمار) و در کفِ دستم جامِ حقیقت (عقار) دارم.

اگر مسیرِ خواب بر ما بسته شود، دریچه‌ی مستی و ازخودبی‌خودی همیشه باز است؛ چرا که من دستیار و یاری دارم که با هر دو دست به من شرابِ عشق می‌نوشاند.

ساکت باش تا دل بدونِ نیاز به این زبانِ ناتوان سخن بگوید؛ چرا که وقتی دل به سخن درمی‌آید، هر گفتارِ زبانی را نزدِ آن ناچیز و عار می‌دانم.