دیوان شمس - غزلیات

بارها در راه عشق تو از خود بی‌خود شدم و جان باختم و این مسیر را آزمودم، اما به محض آنکه عطر حضور تو به مشام جانم رسید، دانستم که پیش از آن مرده‌ای بیش نبودم و اکنون به راستی زنده‌ام.

صدها بار جانم را در راه عشق فدا کردم و از پا درآمدم، اما با شنیدن بانگ و ندای تو، گویی بار دیگر متولد شدم و حیاتی دوباره یافتم.

به محض اینکه چهره تو را دیدم، هستی و وجود خود را فراموش کردم و از خویش بیگانه‌شدم؛ تو برای من مانند عید (مایه شادی و تجدید حیات) هستی و همچون عود که برای معطر کردن فضا می‌سوزد، جان مرا در آتش عشق خود می‌سوزانی و صیقل می‌دهی.

در ضمیر و باطن من دامی نهفته است تا بتوانم بازِ شکاری عشق را به چنگ آورم، اما شگفتا که آن بازِ عشق، واژگونه عمل کرد و به جای اینکه شکار شود، مرا همچون صیدی ضعیف درربود.

ای شعله‌های فروزانی که در دل‌های مردانِ حقیقت‌جو می‌چرخید، شما همان‌گونه به دور ماهِ جمال محبوب می‌گردید که آسمانِ کبود پیرامون جهان در چرخش است.

در آن لحظه مبارک که تو با من پیمان عشق بستی، من همچنان عهدشکنی می‌کردم و بر سرِ همان روحیات پیشین خود بودم.

عقلِ استدلالی مرا از راه اصلی منحرف کرد و باعث شد در رسیدن به تو دچار تردید شوم؛ هنگامی که به سراغ عقل رفتم تا راه را بیابم، دیدم که هیچ سودی برایم ندارد و تنها عشق است که راهگشاست.