دیوان شمس - غزلیات

من از بندِ خودخواهی و تسلط بر خویش رها شدم و به بی‌خودی و مستیِ عرفانی رسیدم؛ در این حالت که هیچ خودی از من باقی نمانده، چقدر با حقیقتِ درونی‌ام احساس شادی و رضایت می‌کنم.

معشوق چشمان مرا بر دیدنِ هرچه جز اوست بسته است تا فقط او را ببینم؛ به طوری که چشمانم ناگهان باز شد و تنها جمالِ او را در برابر خود یافت.

جان با من در ستیز شد و گفت مرا با غم و رنج مواجه نکن؛ به او گفتم اگر می‌خواهی رنج نبری، از این جهان و تعلقاتش طلاق بگیر و رها شو؛ او نیز پذیرفت و تسلیم شد.

مادرم وقتی در همان لحظه تولد، نشانه و داغ عشق تو را بر چهره من دید، بند ناف مرا در حالی برید که من با این عشق پیوند خورده بودم.

اگر به آسمان‌ها سفر کنم یا علومِ پنهان و غیبی را بیاموزم، باز هم ای تو که صلاح و خیرِ جانِ منی، اگر تو نباشی، من در تباهی و فساد محض هستم.

ای کسی که حجاب‌ها را کنار زدی و باعث شدی که مردگانِ غفلت زنده شوند؛ با نورِ روی تو بود که پیمانِ الست (عهد ازلی با خدا) را به یاد آوردم.

به خاطر عشق به آن شاهِ پری‌چهرگان (معشوق ازلی)، به چنان سرگشتگی و بی‌خبری رسیده‌ام که از چشمِ خود و مردم پنهان گشته‌ام؛ گویی که من از تبارِ پریان هستم.

از شمس تبریزی پرسیدم که تا کی در این حالت (یا در این جهان) باقی خواهی ماند؟ جسمم گفت که به خاک تبدیل می‌شوم و جانم گفت که مانند باد سرگشته و بی‌قرارم.