دیوان شمس - غزلیات

اگر کسانی که منکرِ عشق و حالِ من هستند، با روحِ مستِ من دشمنی می‌کنند، من برای پاسخ دادن به آن‌ها به هیچ استدلالی نیاز ندارم؛ زیرا جمال و زیباییِ تو برای ساکت کردنِ آن‌ها کافی است.

من برای آنکه آن خیال‌های باطلِ منکران را دفع کنم و آن‌ها را تنبیه کنم، نیازی به بحث ندارم؛ تنها کافی است از دور، جمالِ بی‌نظیر تو را به آن‌ها نشان دهم تا در برابر عظمتِ آن، مغلوب شوند.

منکر می‌گوید که هیچ حقیقت یا جوهری وجود ندارد و باورِ من را نمی‌پذیرد؛ ای برادر، من برای اثباتِ حقیقت نیازی به اثباتِ علمی ندارم، من همان‌گونه که هستم (در اوجِ وجود و حقیقت) باقی می‌مانم.

دیشب چهره‌ی زیبای محبوب، دلم را مست کرد و در آن حالِ مستی، من ظرفِ هویت و منیتِ خویش را در حضورِ پادشاهِ عشق شکستم.

من چنان مستِ رویِ ماهِ محبوبم که از این «گناه» (عشق ورزیدن که در نظرِ زاهدان گناه است) احساسِ شادی می‌کنم؛ اگر این را جرم می‌دانید، من به این جرم اعتراف می‌کنم، بیایید و مرا مجازات کنید.

من رند و بی‌قید و بند هستم و در آیینِ عشق، شهره و آشکارم؛ من چنان فقیر و خالی از تعلقاتم که چیزی ندارم تا بخواهم برای شاه (محبوب) هدیه بفرستم.

دلم دزدِ اسرارِ الهی است و بر درِ گنجینه‌ی عشق ایستاده است؛ پادشاهِ عشق نیز درهای گنجینه را گشوده و من دستِ دزدیِ خود را به خاطرِ کرمِ او بسته‌ام (یعنی دیگر نیازی به دزدی نیست، همه چیزِ او در اختیارِ من است).

ای کسی که از عالمِ عشق بی‌خبری، اگر می‌پرسی که در چه راهی گام برمی‌دارم، بدان که من همچون ماهی که در آب شناور است، بدونِ اراده‌ی شخصی و تنها با هدایتِ تو به هر سو که قلابِ تو مرا بکشد، می‌روم.

شمسِ تبریزی رازِ درونی و نیازِ همیشگیِ من است؛ او قبله‌ی نمازِ من (جهتِ نیایشِ من) و نوری است که به دستانِ من جان می‌بخشد و مرا در عمل یاری می‌کند.