دیوان شمس - غزلیات

ای نوازنده، این غزل را بخوان که من از همه‌چیز توبه کرده‌ام. دیگر نه مجذوبِ زیبایی‌های دنیوی (گل) می‌شوم و نه از سختی‌ها و رنج‌ها (خار) بیمناکم؛ از هر دو کناره گرفته‌ام.

گاهی در کارِ دنیا غرق و مست بودم و گاهی دچارِ پشیمانی و خماریِ پس از آن می‌شدم. اکنون از آن رفتارِ دوگانه دست شسته و از آن توبه کرده‌ام.

تا گلو در گناهِ «توبه‌کردنِ از رویِ ریا و خودنمایی» غرق بودم. این بار از آن توبه‌های ظاهری و ناقصی که پیش‌تر کرده بودم، توبه می‌کنم.

ای ساقی، این ده‌جامِ شراب را به دستِ من بده. من ننگ و بدنامی را به جان خریدم و از هر چه قضاوتِ مردم و عار است، توبه کردم.

مانندِ کسی که در حالِ جذبه و بی‌خودی است، از محدودیت‌های جسمانی و چهار عنصرِ طبیعت (آتش، باد، آب، خاک) بیرون آمده‌ام و از تمامیِ این وابستگی‌های جسمی توبه کرده‌ام.

ای نوازنده، تو را به خدا قسم، موسیقی را ادامه بده و مرا به راهِ اصلی هدایت کن. چنگ را بردار و بنواز که من از بندِ توبه‌های خشک و منطقی رها شده‌ام.

دلم از فکر کردن به چاره‌اندیشی‌های بیهوده، پاره‌پاره شده بود. اکنون دریافته‌ام که تنها راه، تسلیم و بیچارگی در برابرِ حق است؛ پس از تلاشِ عقلانی توبه کردم.

رویِ ماهِ خود را نشانم بده و شبِ تاریکِ هجرانم را روشن کن؛ چرا که به شوقِ دیدارِ تو، از تمامِ گناهانم توبه کرده‌ام.

به عاشقی شوریده گفتم وقتِ توبه است، پاسخ داد: من از قدیم توبه‌کار بوده‌ام و این توبه، مربوط به همین پارسال نیست؛ من همیشه در حالِ بازگشت به سویِ محبوبم.

برایِ صلاحِ دین و نگهبانی از یقین، کسی که منکرِ عشق است، سرانجام اعتراف می‌کند که باید از انکارِ خود توبه کند.