دیوان شمس - غزلیات

روزگار، روزگارِ بارش رحمت الهی است و ما در پی آن، تلاش و تکاپو می‌کنیم؛ به این امید که با رسیدن به وصال محبوب، از شادی دست‌افشانی کنیم.

ابرها از دریای عشق سیراب و باردار شده‌اند و ما نیز از بارانِ عشقِ این ابرها، لبریز و بارور شده‌ایم.

تو نگو که من نوازنده و خواننده نیستم و نمی‌توانم در این محفل نقشی داشته باشم؛ تو فقط قدم پیش بگذار و بیا، که ما خود تو را به مرحله‌ای می‌رسانیم که دیگران را مست و شیدا کنی.

آن جایگاه و مقامِ پرنور و درخشان پیداست؛ گویی متعلق به کسی است که مظهر حقیقت است. ما همواره غلام و خدمتگزار آن جایگاه‌های نورانی و روشن هستیم.

ما خودمان حجاب و مانعی برای رسیدن به سرچشمه آب حیات هستیم؛ درست مانند روغن که روی آب می‌ماند و مانع از تماس مستقیم با آن می‌شود، منیّت ما نیز نمی‌گذارد با حقیقت یگانه شویم.