دیوان شمس - غزلیات

آن معشوقِ زیبا، از نهانِ جانِ ما آگاه است؛ عجیب نیست که صاحب‌خانه از پوشش‌ها و پرده‌هایِ خانه‌ی خویش باخبر باشد. کنایه از اینکه هیچ رازی از دیدگانِ حقیقت‌بینِ او پنهان نمی‌ماند.

آن‌گاه که معشوق قصدِ درهم‌شکستنِ عقلِ ما را دارد، با خواندنِ ورد و افسون‌هایِ دنیوی سعی در حفظِ آن نکن و در گوشِ ما ندم که فایده‌ای ندارد و این مقدر است.

در آن لحظه‌یِ خاص، هیچ‌کس توانِ تحملِ حالِ ما را ندارد؛ حتی انسان‌های خردمند و کسانی که به دیوانگی شهره‌اند، از این حدِ از شیدایی می‌گریزند.

ما چنان جنون و شوریدگی در وجودِ عاشق پدید آوردیم که حتی ماهِ آسمان نیز از حسادت به این مقام، پرچمِ تسلیم و افشاگریِ خود را به زیر افکند.

آن معشوقی که پرده‌درِ اسرار است، نغمه‌هایی می‌نوازد که بی‌نیاز از زیر و بم‌هایِ معمولِ موسیقی است؛ چرا که کلامِ او ورایِ تضادهایِ عالم است.

در آن مقام که پرده‌هایِ شادی و غم دریده می‌شود و حقیقت آشکار می‌گردد، جان و خرد چنان به رقص می‌آیند که گویی هیچ بندی آن‌ها را نگاه نمی‌دارد.

در این لحظه‌یِ ناب، تمامِ حجاب‌ها از میان رفت و ما همچون قلمی که بر کاغذ می‌چرخد، در رقصِ اختیارِ معشوق، به هر سو که او بخواهد به حرکت در می‌آییم.