دیوان شمس - غزلیات

از آن زمان که ما زیبایی و جلوهٔ تو را شناختیم و از آن آگاه شدیم، به قدری غرق در تو گشتیم که نسبت به خیر و شرّ این دنیا، همانند خودِ دنیا که به حوادث بی‌تفاوت است، بی‌خبر و بی‌توجه شده‌ایم.

چشمانِ ما نگاهی به زیباییِ تو افکند و به محضِ دیدنِ آن جمال، چنان مسحور شدیم که تا روزِ قیامت، بنده و فرمان‌بردارِ نگاه و خواستِ تو خواهیم بود.

عشقِ به تو تمامِ دین و آیینِ ماست و خدمت کردن به تو، مذهبِ ما؛ این سخن را گفتم تا گمان نکنی که دلبستگی و عشقِ ما به تو محدود، ناقص یا سطحی است.

ای معشوقی که چشمانی زیبا و دل‌ربا چون آهو داری، اگر من به یادِ تو و برای خاطرِ تو، زهر را مانندِ نوشیدنیِ گوارا بنوشم و آن را شیرین‌تر از عسل ندانم، پس از سگ هم پست‌تر هستم.