دیوان شمس - غزلیات

دیگر از این محفلِ روحانی که سرشار از روشنایی معرفت است، قصدِ هجرت ندارم و از این شهرِ مبارک که جایگاهِ آرامشِ جانِ من است، به هیچ سفری نخواهم رفت.

من هستم و این معشوق و این حال و هوای عاشقی که تا پایانِ عمر با من است؛ اگر تو مرا به اجبار از او دور کنی، من هرگز با میلِ خود به جایی دیگر نمی‌روم.

حتی اگر تمامِ جهان را دریایی از بلا و آشوب فرا بگیرد، باز هم من چشم از آن گنجینه‌ی حقیقت برنمی‌دارم و جز به سوی آن مقصدِ یگانه گام برنمی‌دارم.

این شهرِ ما اکنون تختگاهِ آن سلطانِ جان است و مجلسی است که او در آن حکم می‌راند؛ من از جوارِ این پادشاهِ پادشاهان حتی برای روزِ رستاخیز هم جای دیگری را طلب نمی‌کنم.

شهرِ ما به واسطه‌ی حضورِ پادشاهِ ما، کانونِ عقیق و گوهر است؛ من از چنین گنجینه‌ی ارزشمندی به سوی سنگ و خاکی بی‌ارزش نخواهم رفت.

شهرِ ما به برکتِ حضورِ یار، فردوسی خوش و بهشتِ برین است؛ عقلِ سلیم حکم می‌کند که از بهشت به سوی جهنم (سقر) نروم.

در شهر شایعاتی پیچیده که فلان کس قصدِ رفتن دارد؛ چرا باید این اراجیف و سخنانِ بی‌اساس را باور کرد، در حالی که من به هیچ‌وجه قصدِ رفتن ندارم؟

این خبر در همه‌جا پیچید که من عازمِ سفرم؛ اما من در بی‌خبریِ کامل از این جنجال‌های بیرونی هستم و برای شنیدنِ این اخبارِ دنیوی، از جایگاهِ خود تکان نمی‌خورم.

یارِ من، هم جانِ من است و هم خداوندِ تقدیرِ من؛ من از این جانِ عزیز که عینِ تقدیر است، هرگز به سوی هیچ قدر و مقداری از دنیا نخواهم رفت.

تو سفر کرده‌ای و در پیِ سفر هستی تا شاید سودی عایدت شود؛ من از این سودِ حقیقی که در جوارِ او دارم، به سوی احتمالاتِ پوچ (مگر) نخواهم رفت.

من به مغز و حقیقتِ هستی رسیده‌ام و دیگر دلیلی ندارد که پوستِ ظاهری را به دندان بگیرم و بجوم؛ به ایمنیِ کامل رسیده‌ام و هرگز به سوی خطر نمی‌روم.

تو اگر قصدِ سفر داری، برو که خداوند همراهت باشد؛ من اما به اصلِ خویش و جانِ دلم رسیده‌ام و برای جست‌وجوی چیزی که پیشِ خود دارم، به سوی بیرون نمی‌روم.

تو مانندِ موری کمر بسته‌ای تا به حرص و آز روزیِ خود را بجویی؛ من اما کلاهم را (از سرِ بی‌نیازی) انداخته‌ام و به دنبالِ این کمر بستن‌ها و رنج‌های دنیوی نمی‌روم.

ای پدر، پندِ کسی را نمی‌شنوم و نیازی به نصیحت ندارم؛ من به پدر و اصلِ وجودیِ خویش رسیده‌ام و دیگر نیازی نیست به دنبالِ راهنمای دیگری بگردم.

شمسِ تبریزی، بختِ بلند و طالعِ زهره‌وارِ مرا بخشیده است؛ بنابراین من هم مانندِ ستاره‌ی زهره، تمامِ شب را به خوش‌گذرانی و شادی می‌گذرانم و جز به طرب و باده‌نوشی به جای دیگری نمی‌روم.