دیوان شمس - غزلیات

ما قدرت و قوتِ خود را از جسمِ خاکی نمی‌گیریم و بخت و اقبالِ بلندِ ما نیز زیرِ تأثیرِ سیاره «کیوان» (زحل در باورهای نجومی قدیم) نیست.

فروغِ سعادت و نورِ چهره ما از خورشید یا عناصرِ آسمانی (اثیر) سرچشمه نمی‌گیرد؛ این درخشش، بازتابی از انوارِ الهی است که ما آن را از «سبحان» (خداوند) داریم.

ما بدونِ رگ و پیِ جسمانی، مانند رودی از خونِ زندگی در جوش و خروشیم و در میدانِ نبردِ حقیقت، بدونِ دست و پای ظاهری، به جولان و فعالیت مشغولیم.

برایِ ما، هفت دریا در برابرِ ذره‌ای از حقیقتِ انسانی‌مان، ناچیز و غرق‌شده است؛ چرا که ما جوهرِ وجودِ آدمی را که والاترین گوهرِ هستی است، در دست داریم.

اگر سر و تنِ مادی نداریم، چه باک؟ چرا که سراسر وجودِ ما جان و حقیقت است؛ و اگر ثروتِ دنیوی نداریم، چه اندوهی؟ چرا که به سرچشمه‌ی بی‌نهایتِ هستی متصلیم.

ما در ظاهر مانند «ابوهریره» (صحابی مشهور که نماد فقر و همراهی همیشگی با پیامبر است) تهیدست هستیم، اما در معاملاتِ معنوی، دلمان سرشار از سابقه دوستی با خداست و دستمان در انبارِ بخششِ الهی است.

اهریمن، دیوان و پریان، همگی عاشقِ حقیقتِ وجودِ ما هستند؛ چرا که ما به برکتِ عشقِ خدا، سلطنتی شبیه به سلیمانِ نبی داریم.

اگرچه در این جهان که همچون چاه و زندان است گرفتاریم، اما همچون یعقوبِ نبی، دلِ آشفته و نگرانِ دیدارِ محبوب را در کنعانِ وجودمان داریم.

«شمسِ تبریزی» پادشاه و سرورِ همه مردانِ حقیقت است و ما به پشتوانه وجودِ او، دلیل و حجتِ روشنی برای اثباتِ این راهِ حق داریم.