دیوان شمس - غزلیات

اگر در جام من زهر بریزی، آن را با میل و رغبت می‌نوشم؛ چرا که اگر آنچه را تو برایم رقم زده‌ای -چه در ظاهر نیک و چه بد- نپذیرم، در حقیقت هنوز در مسیر عشق ناپخته و خام هستم.

من عاشق هدیه و لطف تو نیستم، بلکه عاشقِ خودِ دستِ بخشنده‌ی تو هستم. من پرنده‌ای نیستم که به دنبال دانه باشد و هوش و حواسم به دنیا باشد، بلکه اسیری هستم که در دام عشق تو گرفتار شده‌ام.

اگر از ظرفِ تو حتی خون نصیبم شود، آن را مانند سگان (با ذلت و خواری) نمی‌بینم، بلکه اگر آن را به عنوان یک جامِ گران‌بها و خاص از جانب تو نپذیرم، خودم عامی و بی‌ارزش هستم.

مانند زمین، نسبت به غنچه و خارِ وجود تو مهربان و دایه‌وار رفتار می‌کنم تا سرانجام به جایی برسم که در برابر هر حکم تو بگویم شنیدم و اطاعت کردم، ای که نام تو جانِ من است.

حتی اگر حکمِ تو مانند دسته‌ای از ملخ‌ها مزرعه‌ام را نابود کند، اگر در این راه تلف نشوم، در واقع علفِ روزگار و ناچیز هستم و به کمال نرسیده‌ام.

ای ساقی، صبر را برایم بیاور و جامی بزرگ از آن به من بنوشان تا مانند ریگ که آب را به یکباره جذب می‌کند، آن را سر بکشم و در خود حل کنم.

اگر مرا کوچک و بی‌قرار همچون مگس یا پشه خطاب کنی، حرفی نیست؛ اما حقیقت این است که تا زمانی که آرامشِ وجودِ تو را نیابم، با چه چیزی می‌توانم آرام بگیرم؟

مانند دزدان، تمام شب از ترس عسس (پاسبان) در بیم و هراسم، اما همچون خورشیدپرستان در سحرگاه بر بام می‌ایستم تا طلوعِ تو را ببینم.

دوست داشتنِ هر کسی جز تو، گمراهی است و چشیدنِ هر شیرینی غیر از یادِ تو، در سرم مانندِ بیماریِ سرسام، درد و آشفتگی ایجاد می‌کند.

حتی اگر به زبان نیاورم و یادِ شیرینِ تو را بر زبان جاری نکنم، شیرینیِ یادِ تو در جان و کام من همواره جاری است، چه بخواهم و چه نخواهم.

اشک‌های ترِ من خبر از رشک و غیرتِ تو می‌دهند؛ این اشک‌ها نه از روی تقلید و ظاهرسازی، بلکه حقیقتی است که مستقیماً از چشم من پیامِ عشق تو را بازگو می‌کند.