دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، ما با هیاهو و دعویِ بزرگی پیش آمدیم تا در میدان جنگِ عشق وارد شویم؛ شراب سرخ‌گونِ عشق را به ما بنوشان تا از دوگانگی‌ها رها شویم و به رنگِ واحدِ حقیقت درآییم.

تو در هر دو عالم، مظهرِ لطف و رحمتِ الهی هستی؛ چهره‌ات را که همچون شراب، رنگین و گیراست به ما نشان بده تا همگی از حیرتِ جمالِ تو، مدهوش و دنگ شویم.

وقتی ما خود به جوهرِ شرابِ الهی دست یابیم، شرابِ مادی ارزشش را از دست می‌دهد؛ و وقتی تمام وجودمان غرق در مستی و بی‌خودی شود، موادِ سکرآورِ مادی دیگر معنایی نخواهند داشت.

بشتاب که اندیشه‌ها و غم‌های دنیوی در کنار ما جا خوش کرده‌اند؛ پس شرابِ عشق را به ما برسان تا به مددِ آن، از این غم‌ها به اندازه دو فرسنگ فاصله بگیریم و دور شویم.

ای نوازنده، برای رضای خدا سازت را به سبکِ مستان بنواز تا ما با شنیدنِ زخمه‌های دلنشینِ تو، چنان سازگار و هماهنگ شویم که همچون چنگ در دستِ تو بنالیم و به رقص درآییم.

این مجلس، محفلِ باشکوه و عالیِ شاهانه است؛ پس دلِ ما را با شرابِ عشق صیقل بده تا همانند آینه‌ای صاف، زنگارِ خودخواهی از وجودمان پاک شود و به مقامِ بی‌رنگی (فنا) برسیم.

در حالی که جهانیان از غمِ دنیا دلتنگ‌اند، ما در وسعت و گشایشِ نشاطِ الهی غرقیم؛ با این حال برای لحظه‌ای هم که شده، مشتاقیم که به خاطرِ محبوب، دردِ فراق و دلتنگی را تجربه کنیم.

چه کسی دیده است که دشمنِ عقل (یعنی شرابِ عشق)، چنان اثری بگذارد که با معاشرت و آمیزش با او، ما به جای زوالِ خرد، به اوجِ عقل و علم و فرهنگِ حقیقی برسیم؟

هنگامی که شمس تبریز در باغِ باصفای وجود رخ نمود، ما بی‌درنگ خود را به گردنِ عشقِ او انداختیم و به او آویختیم.