دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی، ما از جایگاهِ بلند و آسمانیِ خود (ثریا) به زمین هبوط کردیم و گوشِ جانمان را به آهنگ‌ها و نغمه‌هایِ گوناگونِ این جهان سپردیم.

قلبِ آسیب‌دیده و رنجورِ ما با شنیدنِ نوایِ سازِ طنبور، آرامشی می‌یابد و ما تمامِ وجودِ خرد شده و تکه‌تکه‌مان را به این نوا و آهنگِ الهی سپرده‌ایم.

ما ساکنِ خراباتی هستیم که مأمنِ عاشقان است و به همین دلیل، مستِ عشقِ الهی گشته‌ایم؛ ما جز این کوی و درگاه، مکان و خاستگاهی نمی‌شناسیم و در همین مقامِ بی‌خودی زاده شده‌ایم.

ای ساقی، از این کثرت‌ها و جدایی‌های ظاهری بگذر و آن جامِ وحدت‌بخش را به ما بنوشان؛ همه را در یک حقیقتِ واحد جمع کن، چرا که ما در دامِ همین تفاوت‌ها و فردیت‌هایِ دنیوی گرفتار شده‌ایم.

این نمودهای ظاهری و شمارش‌ها را در دریای وحدت غرق کن و ما را از بندِ این حساب و کتاب‌های دنیوی رها ساز؛ مزه‌ای از حقیقتِ مطلق به ما بچشان، که ما در این دنیایِ عدد و رقم، بی‌مزه و تهی هستیم.

قلبِ ما از این باده‌ عشق، رایحه‌ای عجیب و الهی دریافت کرده است، بنابراین تمامِ اذکار و نیایش‌هایِ ما، از نفسِ لطیفِ همین باده سرچشمه می‌گیرد.

اگرچه در نگاهِ ظاهر، از دوریِ یار خسته‌ایم، اما در باطن از قیدِ خودی رها گشته‌ایم؛ به همین دلیل است که با وجودِ این رنجِ ظاهری، مست و شادمان و دارای بنیادی استوار هستیم.

ما همگی در راهِ دوست، از خود بی‌خود و فنا شده‌ایم؛ در این مقامِ خرابات که جایگاهِ فنایِ هستی است، ما به حکمت و خردِ حقیقی دست یافته‌ایم.

خاموش باشید و آرام بگیرید که وصال و عروسیِ معنوی در پیش است؛ بیایید و در کنار هم بنشینید، چرا که ما دامادانِ این بزمِ وصال هستیم.