دیوان شمس - غزلیات

من همچون مرده‌ای در گور، در حالِ پوسیدن و تحلیل رفتن هستم؛ اما به محضِ آنکه تو برای دیدارِ من بیایی، با افتخار و سربلندی از خاک برمی‌خیزم.

تو برای من همانند دمیدنِ صور (نفخِ صور) و روزِ قیامت هستی؛ بنابراین وقتی تو حضور داری، من دیگر نگرانِ مرگ یا زندگی نیستم، چرا که هر کجا تو باشی، همان‌جا تمامِ دنیای من است.

من بدونِ لب‌های تو همچون نی‌ای بی‌جان و خاموش هستم؛ اگر تو اندکی در من بدمی و توجه کنی، چه نغمه‌ها و رازهای عاشقانه‌ای که از وجودم برنخواهد خاست.

من که همانند نیِ مسکین هستم، به شیرینیِ لب‌های تو عادت کرده‌ام؛ پس مرا که در انتظارِ تو نشسته‌ام و چشمانم به راهِ توست، فراموش مکن.

هرگاه چهره‌ی همچون ماهِ تو را نبینم، از شدتِ غم و ناامیدی گویی کفن بر سر می‌کشم و هرگاه از بوسه‌ی لب‌هایت محروم شوم، از حسرت و گرسنگیِ روحانی، دستانم را به دندان می‌گیرم.