دیوان شمس - غزلیات

چه روز فرخنده‌ای است آن روزی که در حضور تو که سلطانِ جانِ منی، بمیرم. هنگامی که لب‌های شکرگونِ تو سخن می‌گوید و کلام شیرینت جاری می‌شود، من در برابرِ این شیرینی، جان می‌سپارم.

صدها هزار گلِ زیبا از خاکِ مزارِ من خواهد رویید؛ چرا که من در پناهِ قامتِ بلند و سایه‌گسترِ تو که همچون سرو در بوستانِ جان من هستی، از این جهان می‌روم.

بسیارند حریصانی که برای چنگ زدن به زندگیِ دنیوی، دست‌هایشان را فرسوده می‌کنند و در این راه می‌کوشند؛ اما من آن‌چنان مشتاقِ تو هستم که در پای تو، با دست‌افشانی و شادی جان می‌دهم.

هنگامی که تو شربتِ مرگ را در جامِ من می‌ریزی، من آن جام را با کمال میل و مستی می‌بوسم و با خرامیدن و خوش‌حالی از این دنیا می‌روم.

وقتی حضرت موسی از رایحه خوشِ سیبی (اشاره به داستانی عرفانی) از هوش رفت و جان داد، پس جای شگفتی نیست که من از تأثیرِ حضور و لمسِ تو، این‌گونه جان می‌سپارم.

اگر از خبرِ مرگ، همچون خزان که برگ‌ها را زرد می‌کند، زرد و پژمرده شوم؛ با دیدنِ لب‌های خندانِ تو، همچون بهار شکوفا می‌شوم و با شادی و خنده جان می‌دهم.

من بارها در راهِ تو مرده‌ام و با دَمِ حیات‌بخشِ تو دوباره زنده شده‌ام. پس اگر باز هم در راه تو بمیرم، جای نگرانی نیست، زیرا بارها این‌گونه مرده و دوباره زنده شده‌ام.

من که پراکنده و خاک‌صفت بودم، در سایه تو به وحدت و یگانگی رسیدم و جمع شدم. اکنون روا نیست که در پیشگاهِ تو که مظهرِ جمع و یگانگی هستی، با حالتی پراکنده و آشفته بمیرم.

همان‌طور که فرزند در آغوشِ مادر احساس امنیت کرده و جان می‌دهد، من نیز در آغوشِ رحمت و بخشایشِ خداوند جان خواهم سپرد.

این چه حرفی است که عاشق می‌میرد؟ سخن از مرگِ عاشق، حرفی محال و غیرممکن است؛ زیرا من در «چشمه حیات» و سرچشمه ابدیت جان می‌سپارم (پس زنده خواهم بود).

ای شمس تبریزی، آن کسانی که در پیوند با تو زنده نیستند، من از آنان روی برمی‌گردانم و با مرگِ آنان (جدایی از آنان)، به سوی تو زنده می‌شوم.