دیوان شمس - غزلیات

درِ خانه را ببند، زیرا ما شیفته‌ی همین محفلِ انس هستیم؛ تا بتوانیم در آرامش و خلوت، با آن معشوقی که لبانش چون شکر شیرین است، نفسی تازه کنیم و راز دل بگوییم.

وقتی ما در این بزمِ عرفانی حضور داریم، چه نیازی به شراب و خوراکی‌های دنیوی است؟ و وقتی در میان این گلستانِ معرفت هستیم، چه نیازی به گل و سرو و سوسنِ ظاهری داریم؟

شرابِ عشق در دست ما و شور و مستی‌اش در سرِ ماست؛ به همین دلیل، ما از غرور و تکبرِ مردمِ عادی (حسن و بوالحسن) کاملاً رها و بی‌نیاز هستیم.

چون تو خود همچون مشعلی فروزان، راهنمای ما هستی، ما نیز به واسطه‌ی تو، چون شمعی در آسمانِ حقیقت می‌درخشیم؛ و چون تو ساقیِ برگزیده و خاصِ ما هستی، از هر ساقیِ دیگری بی‌نیازیم.

از آن روزی که ریسمانِ لطفِ تو ما را از چاهِ (طبیعت و خودپرستی) نجات داد، ما دیگر به بندبازی و بازی با این ریسمانِ عشقِ تو عادت کرده و یارِ همیشگیِ آن شدیم.

وقتی تو عقلِ عقل، دلِ دل و جانِ صدها جان هستی، پس شایسته و لازم است که به خاطرِ اقبال و توجهِ تو، از تن و جسمِ خاکی خویش دست بشوییم و از آن بگذریم.

وقتی در بلندای آسمان برای ما جایگاه و خیمه‌ای برپا کرده‌اند، چرا نباید این اصطبلِ حقیرِ دنیا را رها کنیم و به آنجا کوچ نکنیم؟

ما همچون سیمرغی هستیم که به سوی آسمان‌های معنوی پرواز می‌کنیم و مانندِ فرماندهانِ لشکرِ قضا، بر مشکلات و موانع چیره می‌شویم.

ما همچون سیلابیم و تو دریایی؛ از تو دور افتاده‌ایم و اکنون با سر و صورتِ خاک‌آلود و با شتاب، به سوی اصلِ خود که تو هستی، دوانیم.

ما در این راه، با نعره‌هایِ شوق و سرافکنده در پیشگاهِ تو، چون سیل می‌خروشیم؛ برخلافِ آب‌های گندیده و راکد که در گرداب‌ها گرفتار شده‌اند، ما در بندِ خودخواهی نیستیم.

ای ساقی! آن شرابِ سنگین و قوی را به ما بده و دیگر به ما نگو که سبُک‌سار باشیم؛ و اگر هم می‌خواهی سخنی بگویی، فقط بگو که اینان غرق در منِ حقیقی و فنای در من شده‌اند.

شمس تبریزی کسی است که معدنِ لعل و عقیقِ معنویت است و ما به برکتِ او، همچون لعلِ بدخشان و عقیقِ یمن، ارزشمند و درخشان گشته‌ایم.