دیوان شمس - غزلیات

ما حرکت کردیم و سنگینی و غم را با تماشای چهره‌ات از میان بردیم و تنها ذکر و یادِ لحظه‌ی دیدار با تو را به عنوان توشه‌ی این سفرِ طولانی با خود برداشتیم.

برای اینکه یادی و نشانی از ارتباطِ میان من و تو باقی بماند، دلِ خسته‌ی خود را به تو سپردیم و در عوض، تصویرِ خیال‌انگیزت را با خود همراه کردیم.

ما تصویرِ رخسارِ زیبایی که ماه در برابرش سر تعظیم فرود می‌آورد و همچنین کمانِ ابرویِ تو را که به هلالِ ماه می‌ماند، با خود به همراه بردیم.

ما آن خنده‌ی شیرین و دلنشینِ تو را که حتی خودِ شکر در برابرش احساسِ کمبود و تشنگی می‌کند، از جایگاهِ اصلیِ شیرینی یعنی وجودِ تو برداشتیم.

ما همچون کبوترانی هستیم که اگر پرواز کنیم و از تو دور شویم، دوباره به سوی تو باز می‌گردیم؛ چرا که این قدرتِ پرواز و بال و پرِ ما، از جانبِ تو به ما بخشیده شده است.

هر جزئی و فرعی در هستی، به محضِ رهایی به سوی اصلِ خود باز می‌گردد؛ ما نیز هرآنچه از کمالات در وجودِ خود داریم، همگی را از عزّت و جلالِ تو به امانت گرفته‌ایم.

ای شمسِ تبریز، پیامِ ارادتِ ما را از زبانِ نسیمِ صبا بشنو؛ چه نسیمِ شمال بوزد و چه نسیمِ صبا، همگی از جانبِ تو و تحتِ تأثیرِ تو هستند.