دیوان شمس - غزلیات

درِ این دنیای مادی را ببند، زیرا ما تنها دلبسته و شیفته‌ی این خانقاهِ عرفانی (میکده‌ی عشق) هستیم. آن شرابِ معرفتِ الهی را به ما بنوشان که باعث شده است تا جانمان از قید و بندهای سنگینِ دنیوی رها و سبک‌بار شود.

ای ساقیِ چابک‌دست و ماهر، برخیز و کمر همت ببند، چرا که ما از سفری بسیار طولانی و دشوار در مسیرِ زندگیِ دنیوی به سوی تو بازگشته‌ایم.

عطرِ خوشِ شادمانی و مستی را بگشا، چرا که آن‌قدر دستِ تو بخشنده و هنرمند است که حتی زهره (نوازنده‌ی آسمان) از شدت حسادت به کفِ دستِ تو، جرعه‌ای از شرابِ تو دریافت نکرده است.

درِ دنیای ظاهر را ببند و درِ رحمتِ نهان را به روی ما بگشا. برایِ ما که از باده‌ی عشق سرشاریم و در طلبِ حقیقت جان داده‌ایم، تدبیری کن و ما را از پیمانه‌های بزرگِ رحمتت بنوشان.

با آن جامِ شرابِ معرفت، غبارِ وسوسه‌های دنیوی را از جانِ من بشوی و مرا پاک کن؛ به حقِ آن پیوندِ ازلی که از همان آغازِ آفرینش، یار و هم‌نوشِ تو بوده‌ایم.

ما همگی در خوابِ غفلت بودیم و تو با ضربه‌ای ما را بیدار کردی؛ پس از آن بیداری، ما همچون مستان و خماران، در این شور و غوغایِ عشق به پا خاستیم.

اگرچه نوشیدنِ باده با معده‌ی خالی (به صورت ناشتا) خلافِ قاعده‌ی معمول است، اما تو به ما بنوشان؛ چرا که ما در این راه، همچون عزرائیل (ملک‌الموت) هستیم و به هیچ قانونی جز قانونِ عشق پایبند نیستیم.

اگر فیلسوفی از این شرابِ معرفت بچشد، تمامِ فلسفه و استدلال‌هایش نابود می‌شود، زیرا درخواهد یافت که تمامِ گمانه‌زنی‌ها و مبانیِ فکری‌اش، پوچ و فاسد بوده است.

ما آن نهنگِ دریای حقیقتیم که اقیانوسِ هستی در برابرِ ما همچون یک پیمانه‌ی کوچک است؛ ما از جنسِ مردانی نیستیم که به نان و خوراکِ ناچیزِ دنیوی (مانند عدس و ترید) قانع شوند.

ای ساقی، سکوت کن و دیگر به دنبالِ فضل‌فروشی و سخن گفتن از منافع نباش؛ زیرا ما خود از هرگونه فایده و فضیلتِ ظاهری بالاتر و فراتریم.