دیوان شمس - غزلیات

ای چرخ گردون، به من بگو تا کی باید از دوری یار شکوه کنم؟ شبی نیست که در میان کار و تلاش روزمره، یاد او در دلم نباشد و گلایه نکنم.

جایگاه من در این دوری، کوه‌ها و صحراهای دوردست است؛ آرزو دارم از این وضعیتِ پراکنده و آشفته رها شوم و فرصتی یابم تا از او سخن بگویم.

در فراقِ باغِ وجودِ معشوق، مانند خاری در آزمونِ سختِ روزگار افتاده‌ام؛ با این حال می‌خواهم همچون گل که از میان خار سر بر می‌آورد، از زیبایی چهره او سخن بگویم.

در این ویرانه‌ها (که به بهمن منسوب است)، تنها صدای ناخوشایندِ زاغ به گوش می‌رسد؛ اما من می‌خواهم این سکوتِ مرگبار را بشکنم و همچون بلبل، از آمدنِ بهارِ وصل سخن بگویم.

می‌خواهم گره‌های بسته از طراوتِ غنچه را بگشایم و به سوسن تقدیم کنم و از رنگِ زیبای لاله، داستانی در گلزارِ بنفشه بازگو کنم (تلاش برای توصیف زیبایی معشوق).

وقتی معشوق با تکبر از نزد من می‌گذرد و دامنش را می‌کشد، دل من از این بی‌توجهی می‌شکند و وقتی از انتظار سخن می‌گویم، چشمانم از شدتِ گریه، گریبانِ صبر را می‌درد.

وقتی من از خمارِ دوریِ معشوق سخن می‌گویم، او کلاه از سرِ خمره‌های گران‌بهای پادشاهی برمی‌دارد (به نشانه بی‌اعتنایی به دنیا) و وقتی ساقیِ مهر و محبتِ او می‌آید، از این مستی و خمار رها می‌شوم.