دیوان شمس - غزلیات

اگر کسی از زیبایی و کمالِ محبوبِ من برایت سخن گفت، بدان که من در چنان حالِ مستی و بی‌خودی غرق هستم که از این خبرها بی‌خبرم؛ چرا که من خودِ آن تجربه‌ام، نه راویِ آن.

من در این جهان، مثلِ یک دکان‌دار به دنبالِ کسب و کارِ مادی و خرید و فروشِ لباس نیستم؛ تمامِ کوششِ من برای این است که حقیقتِ پوشیده را آشکار کنم و حقیقتِ جدیدی را به نمایش بگذارم.

وقتی یک مستِ واقعی در میان باشد، هزاران نفر دیگر هم با او همراه می‌شوند؛ من در این شهرِ عشق و عرفان، پادشاهِ این جماعتِ مست و بی‌خویشتنم.

چگونه می‌توانم آن حقیقتِ پنهان را به بند بکشم، در حالی که خودِ من، صیدِ آن حقیقت شده‌ام؟ وقتی شکارِ آن شکارچیِ الهی هستم، دیگر شکار کردن برایم معنایی ندارد.

این دنیایِ مادی که همچون دهلی توخالی است، گنجایشِ حقیقتِ بزرگِ الهی را ندارد؛ این نورِ درخشانِ خورشیدِ حقیقت است که از درونِ غبارِ این دنیا با ما سخن می‌گوید.

عاشقِ حقیقی (که به شتر تشبیه شده) حتی اگر بر بلندایِ مناره هم برود، فریاد می‌زند که مرا آشکار نکنید؛ او می‌خواهد در پناهِ این مستی و رازداریِ الهی باقی بماند.

این شتر، همان انسانِ عاشق است و آن مناره، مسیرِ عشق است؛ تمامِ ساختارهایِ ظاهری و مناره‌هایِ دنیوی فانی هستند، اما این راهِ عشق، ابدی است.

تو حقیقت و زیبایی را مثلِ پیازِ گل در عمقِ خاک (وجودِ خویش) پنهان کن؛ وقتی بهارِ معرفت برسد، آن زیباییِ درخشانِ خود را نشان خواهد داد.

وقتی درِ خمره معرفت را باز کردی، سهمِ همه را بده و به میانِ دایره‌یِ ما بیا، چرا که من غلامِ این چرخش و این حلقه عشق هستم.

همه در جستجویِ آن سیبِ کمالِ تو (محبوب) هستند و به همین خاطر وجودشان دریده و باز شده است؛ من هم مثلِ برگی در باد، برای رسیدن به تو بی‌قرارم.

با لطفِ خویش همه چیز را نو کن و جانِ دوباره ببخش؛ مرا با شرابی که اختیار از کف می‌رباید، به سویِ خودت ببر.

تمامِ پرده‌هایِ پندار را پاره کن و دلِ بسته به دنیا را آزاد کن؛ ای که اصلِ اصلِ منی، من تنها به سویِ تو باز می‌گردم.

به خدا سوگند که روزِ مبارک و نیکو، از همان لحظه‌یِ بامدادی شناخته می‌شود؛ همان لحظه‌ای که آفتابِ وصالِ تو به کنارم می‌آید.

تو ساکت باش و بگذار عطرِ گل‌ها حکایتِ گلستان را بگوید؛ اکنون که فصلِ بهارِ معرفت فرا رسیده، نیازی به کلام نیست.