دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق و سرور من، شاهد باش که من از توبه کردنِ خود نیز توبه کردم و آن را شکستم؛ چرا که با چشیدن شرابِ عشق، پیمان‌های زاهدانه پیشینِ من در هم شکست.

سوگند به آن جمالِ بی‌همتایت و به آن شرابِ قدرتمندی که مرا اسیر خود کرده است که دیگر هرگز به گردِ عهد و توبه و پیمان‌های پیشین باز نمی‌گردم.

سوگند به لب‌های شکرپاشِ تو و به آن آگاهی و ضمیرِ پنهان‌دانِ تو که من نه اسیرِ این جهانم و نه گرفتارِ رنگ‌های پریشانی (سرخی و زردی چهره که نشان از خشم یا بیماری است).

سوگند به چهره‌ای که همچون خورشید می‌درخشد و به شیرینی کلامت که من مسافتی هزارساله را طی کرده‌ام و از هرگونه گرم و سردِ روزگار عبور کرده‌ام.

سوگند به آن هیبتِ رخش‌مانندت و به آن پرچمِ روح‌بخشت که هیچ‌کس جز تو حقیقتِ من و چگونگیِ وجودِ مرا نمی‌شناسد.

سوگند به سعادتِ صبحگاهانت و به آن بیداریِ سحرگاهی که دفترِ آسمان و تقدیراتِ فلک را با شکوهِ تو در هم می‌پیچم و از آن فراتر می‌روم.

ای پادشاهِ جاودان، به ساقیِ خود بگو که اگر کسی با چهره‌ای درهم‌کشیده و عبوس نزدِ ما آمد، همان دم شرابِ تلخ (عتاب) به او بنوشاند تا هشیار شود.

ای که در این بزم هستی، مراقب باش که دوگانگی وجود نداشته باشد و مفهومِ کهنه و نو مطرح نباشد، زیرا من در این مجلسِ شادی، از همه آن جمع، یگانه و فرد هستم.

به او از آن شرابِ نابِ الهی بده تا شیرینیِ عاشقی را دریابد و از مستی و خرابی، از هرگونه طرد شدن یا پذیرفته شدن در نگاهِ مردم رها شود.

در آن حال، نه حسدی در او باقی می‌ماند و نه غمِ جسمانی؛ پس چنین انسانِ پاک و خوشحالی، با فراغِ بال به سوی بساطِ بازیِ الهی بازمی‌گردد.

با صفایی همچون سیاره زهره و با رضایتی همچون مهره‌ای در دستانِ حق، نه دنبالِ نصیب و بهره‌ام و نه نگرانِ آنم که بردم یا باختم.

من از این زمانه که دام و دانه‌اش برای صیدِ جان‌هاست، پریده‌ام و در این قمارخانه (دنیا)، همچون شاهد و گواهی هستم که بدون اینکه بازی کنم، همه چیز را به دست آورده‌ام.

پس از این دیگر خاموش می‌مانم و سراپا گوش و هوش می‌شوم؛ چرا که من نه بلبلم که نغمه‌سرایی کنم و نه طوطی که سخن بگویم، بلکه خودِ قند و شاخه گلِ حقیقت هستم.