دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب بی‌نظیر من که هیچ نقش و نگاری بر چهره نداری (کنایه از پاکی یا زیبایی مطلق)، من جز تو یاری در جهان ندارم. تو همان کسی هستی که مایه آرامش درونی من می‌شوی، پس ای دوست، این آرامش را از من دریغ مکن.

از بی‌مهری و جفای تو اندوهگین هستم، اما با وجود این رنج، باز هم راهی جز عشق تو انتخاب نمی‌کنم. هیچ آرزو و دغدغه‌ای در ذهن من نیست و جز این عشق، کاری در این دنیا ندارم.

تو که چهره‌ات مانند ماه درخشان است، چقدر لطیف و باشکوه هستی. تو تکیه‌گاه و پشتیبان من در زندگی هستی و به واسطه حضور تو است که کارهای من سامان می‌گیرد و آراسته می‌شود.

من هیچ چیز جز عشق تو را نمی‌پذیرم و به چیزی جز زلف (گیسوی) تو دل نمی‌بندم. در این عهد و پیمان، مانند تیری مستقیم و راست هستم و همچون تاری بر ساز، به تو متصل و هماهنگ می‌باشم.

تمام وجود مادی من را به جان و روح تبدیل کن و ذره‌ذره وجودم را همانند گوهرِ گرانبها در معدنِ عشق ارزشمند ساز. از شادی و طرب، چشمه‌ای روان کن تا به سوی باغِ دل و بهارِ زندگانی‌ام سرازیر شود.