دیوان شمس - غزلیات

در بندِ معشوقی هستم که دهانی کوچک و زیبا چون پسته دارد و همین زیبایی مرا به سکوت واداشته است؛ شیرینیِ کلام و وجودِ او چنان در من اثر کرد که گویی زبانم را با شکر بسته‌اند و یارایِ سخن گفتن ندارم.

او مظهر تمام زیبایی‌ها و یگانه شادیِ عالم است؛ چنان غرق در شیرینیِ وجود او هستم که دیگر نمی‌توانم تفاوت میانِ وجودِ خودم و شیرینیِ او را درک کنم.

اگر می‌پرسی که در این عشق چه کاره‌ام یا چه نامی دارم، بدان که ای صنم، تو پادشاهِ جهانی و من به واسطه‌ی تو، شادترین فردِ این جهان هستم.

من همچون ظرفی که محتویاتش را خالی کرده باشند، از خود تهی گشتم و در وجودِ تو حل شدم؛ وقتی دانستم که تو حقیقتِ جانِ منی، من نیز مانندِ خودِ جان، از دیده‌ها پنهان شدم.

اگر اصلاً منیتی برای من باقی مانده باشد، انگشتِ خود را بر من بگذار تا مرا بیازمایی؛ چرا که من در جستجویِ حقیقتِ خویش در این وادی، چنان سرگشته‌ام که از شدتِ حیرت، انگشتِ پشیمانی می‌گزم.

به سببِ تأثیرِ او، در حرکت و تکاپو هستم و با شتاب به سویِ او می‌روم؛ و هرگاه که مرا به آتشِ عشق می‌کشاند، دوباره دوچندان از پیش، خود را بازمی‌یابم.

من به شکارِ شیرینیِ تو آمدم و از تیرِ نگاهِ تو مجروح شدم؛ حال چه اهمیتی دارد اگر کمان و تیرِ من در این راهِ شکارِ تو بشکند؟

از آنجا که محبتِ تو، که صلاحِ دل و دین و ماهِ تابانِ یقینِ منی، بر من مستولی شد، تو به جان و روانِ من بدل شدی.