دیوان شمس - غزلیات

آن نغمه و نوایی را که دیشب شنیدیم دوباره بنواز، چرا که من امروز توانِ سخن گفتن ندارم؛ آتشِ عشقِ تو چنان در وجودم شعله‌ور است که مرا در سکوتی عمیق فرو برده است.

من همچون آن شاهینِ شکاری هستم که چشمانش را با کلاهک (چشم‌بند) بسته‌اند؛ من نیز چشمانِ دلم را بر جهانِ مادی بسته‌ام و به سببِ همین دوری از دیدنی‌هایِ ظاهری، به سکوت پناه آورده‌ام.

به خاطرِ آن زیباییِ پنهان و آتشِ مقدسی که در درونم شعله‌ور است، دلم روشن و گداخته شده است و به همین دلیل، در برابرِ آن حقیقتِ دل‌افروز، زبان به سکوت بسته‌ام.

وقتی متوجه شدم که زبانم رازِ درونی‌ام را فاش می‌کند و به بدگویی از اسرارِ پنهانم می‌پردازد، لب فرو بستم؛ چرا که در برابرِ آن رازهایِ مرموز و ناگفتنی، سکوت شایسته‌تر است.

خیال و تصورِ آن یار در مسیرِ عشق، همچون راهنما و بلدِ راه برایم ظاهر شد؛ من می‌خواهم از راه سخن بگویم، اما در برابرِ خودِ راهنما (آن خیال) سکوت کرده‌ام.

من در آتشِ غم سوخته و پخته شده‌ام و این غم، آموزگارِ من بوده است. اگر ناله‌ای از من شنیده می‌شود، به خاطرِ تأثیرِ آن آموزگارِ غم است، وگرنه من در برابرِ اصلِ غم، ساکت و خاموشم.