دیوان شمس - غزلیات

سوگند به خدا که از اندوه عشق تو فرار نخواهم کرد و اگر جان مرا طلب کنی، هرگز با تو سر ستیز و مخالفت نخواهم داشت.

جامِ عشقت را در دست دارم، اما به خدا سوگند تا زمانی که تو نیایی، نه آن را می‌نوشم و نه بر زمین می‌ریزم؛ یعنی در انتظار وصلِ تو، دست از همه چیز شسته‌ام.

روشنیِ صبح من چهره‌ی درخشان تو و سیاهیِ شب من موی پریشان توست؛ به خدا سوگند که بی‌حضور چهره و گیسوی تو، نه خواب به چشمانم می‌آید و نه توان برخاستن دارم.

جلال و شکوه تو به من عزت می‌بخشد و راهنمایی تو راه را به من نشان می‌دهد؛ من از تبار ابراهیم خلیل هستم و از این رو، در آتشِ تندِ عشق تو نمی‌سوزم، بلکه همچون او آرام می‌گیرم.

آن آبِ حیاتی که از کوزه‌ات می‌جوشد به من بنوشان، چرا که این عشقِ دوروزه نیست؛ غمِ تو همچون نماز و روزه، بر من واجب و گریزناپذیر است.

به خدا قسم شاخه درختی که از لطف تو بهره‌ای نداشته باشد، حتی اگر دریا آن را سیراب کند، باز هم بی‌حاصل است و چیزی جز هیزم برای سوختن نخواهد شد.

ای دل، با توان و یاریِ مولا به سوی آسمانِ حقیقت پرواز کن؛ زیرا در آن جایگاه والا، کسی نیست که به اندازه‌ی تو، ملازم و همراهِ محبوب باشد.

مردم عادی فقط هنگامِ بلا و سختی به یاد خدا می‌افتند، اما تو همچون آسمانِ در گردش، در تمامِ شب و روز، استوار و دوراندیش و آماده‌باش هستی.

توصیفِ مقامِ بلندِ تبریزی (شمس) را به کمال نمی‌گویم؛ چرا که حسادتِ وجودم نمی‌گذارد این اسرارِ عطرآگین را برای همگان فاش کنم.