دیوان شمس - غزلیات

ای دوست مرا بیگانه مپندار، چرا که من در آتش اشتیاق تو می‌سوزم. من در اوج بلندیِ آرزوهایم برای رسیدن به تو، همانند کسی هستم که بر بلندای مناره ایستاده و چشم‌انتظارِ دیدار توست.

از شراب عشق تو چنان مست و بی‌خود شده‌ام که هیچ آگاهی از خود ندارم؛ آن‌قدر غرق در تقاضای تو هستم که حتی فرصت خاراندن سر خود را هم ندارم.

اگر می‌پرسی که چرا قلب من چنین روشن و خوش‌اقبال شده است، به تو خواهم گفت: زیرا قلب من آینه‌ای است که تصویر زیبای تو در آن نقش بسته است.

ای دوست مرا ملامت مکن؛ به حال و روز من بنگر که چگونه در قیامتِ عشق تو گرفتار شده‌ام. من در دریای هستی تو، سراسر موج و تلاطم و شور و هیجان هستم.

به حرف طبیبانِ ظاهربین گوش مکن که می‌گویند شکر باعث تولید صفرا (بیماری) می‌شود. داروی دردِ من تنها شیرینیِ وصالِ توست، چرا که بیماری من، همان اشتیاقِ توست.

ای آسمانِ بلند و در گردش، اکنون قصه‌ی مرا بشنو؛ همان‌طور که تو ماه را به عنوان همراه داری، من نیز به وسعت و عظمتِ وجود تو در قلب خود دست یافته‌ام.

من به درگاه تو می‌آیم و دربان تو مرا راه نمی‌دهد و می‌راند، اما او خبر ندارد که من در نهان، مشغول تماشای جمالِ تو هستم.

اگر راه از در به من بسته شد، از پشت بام یا دریچه وارد می‌شوم؛ خداوند بر ما پوشانده است، من چه رازهای بلند و عشقی پنهانی از تو در دل دارم.

ای دربان که خویِ ستمکار داری، راه نده و ناسزا بگو؛ اما بدان که من چون دف، آماده‌ی ضربات تو هستم و سرنای عشق تو را در نهاد دارم.

همان‌طور که دف با سیلیِ نوازنده، نوایِ خوش‌تری سر می‌دهد، من نیز با سختی‌ها و رنج‌های تو، درخشان‌تر می‌شوم؛ مرا بزن و امتحان کن، که من سراسر فریادِ عشقِ تو هستم.

از این پس دیگر فریاد نمی‌کشم و فتنه برپا نمی‌کنم؛ چه کسی می‌تواند در دل من حکم‌رانی کند؟ دلم تنها به زبانِ تو سخن می‌گوید.