دیوان شمس - غزلیات

من آن عاشقِ شیفته‌ی تو هستم که هیچ کاری جز عاشقی ندارم و نسبت به هر کسی که عاشق نیست، جز انکار و نپذیرفتنِ راه و روش او، واکنش دیگری ندارم.

دل من به جز تو کسی را نمی‌طلبد و به سمت هیچ‌کس جز تو حرکت نمی‌کند؛ من به بوییدنِ هر گلی در هر باغی تن نمی‌دهم و سرم را به هوای هر خارِ بی‌ارزشی مشغول نمی‌کنم.

من به تو ایمان آوردم و دلم در برابر تو تسلیم (مسلمان) شد؛ دلم به تو گفت که ای جانِ من، هیچ دلدار و محبوبی مانند تو برای من وجود ندارد.

چون تو چشم و زبانِ منی، من دوگانگی نمی‌بینم و به دوگانگی سخن نمی‌گویم؛ جز یک جان که تویی، به هیچ‌کس دیگری اقرار و اعترافِ عاشقی نمی‌کنم.

وقتی من از شهدِ وصالِ تو می‌نوشم، چرا باید با ترش‌رویی و بداخلاقی زندگی کنم؟ برای روزی و رزقِ دنیا چرا تلاش کنم وقتی که مستمری و بخششِ همیشگیِ تو را دارم؟

من از شیرینی‌ها و هدایای سلطانِ عشق می‌خورم، نه از مهمانی‌ها و وسوسه‌های شیطان؛ من از این خوانِ الهی چنان سیر می‌شوم که دیگر نیازی به وعده‌ی ناهارِ دنیوی ندارم.

من غم و اندوه به دل راه نمی‌دهم و از سختی‌های ریاضت و تنهایی شکایت نمی‌کنم؛ اگرچه زر و سیمِ دنیوی ندارم، اما به چهره‌ی زرگونِ من که از عشقِ تو زرد شده نگاه کن (این زردیِ چهره، ثروتِ من است).

خسروِ دل، جز غمِ شیرین (معشوق) غمی را تحمل نمی‌کند؛ اصلاً چرا باید غمِ دیگری بخورم، وقتی که دلی جز این برای غم‌خواری ندارم؟

من می‌توانم حالِ هر ترسان و ایمنی را شرح دهم، اما برای سخن گفتن از اسرارِ باطنِ عشق، دیگر زبانی برای بازگویی ندارم.

تو که هنوز طعمِ عشق را نچشیده‌ای و درگیرِ جنونِ عاشقی نیستی، بگو که چه حالی داری؟ که من دیگر از پرسش‌های «چون و چرا» عبور کرده‌ام و اثری از آن دغدغه‌ها در من نیست.

از وقتی که شمسِ تبریز (شمس‌الدین) مانند ماه از افقِ زندگیِ من طلوع کرد، دیگر برای خلوتِ شبانه‌ی روحم، به هیچ نگهبان و سرپرستِ دیگری نیاز ندارم.