دیوان شمس - غزلیات

اگر جرعه‌ای از شرابِ معرفتِ یار بنوشم، چنان توانی می‌یابم که نه تنها امورِ این جهان، بلکه اسرارِ جهانِ دیگر و آنچه پنهان است را نیز از دایره وجود بیرون می‌کشم و دگرگون می‌کنم.

از پسِ سختی‌ها (کوه) عبور می‌کنم و پرچمِ عشق را برمی‌افرازم؛ چنان قدرتِ روحی دارم که می‌توانم از دلِ سنگ‌هایِ سخت نیز صدایِ اقرار و ایمان بیرون بکشم.

اگر تو با تلاشِ عادی و در مدتی طولانی می‌توانی کسی را از چاهِ جهل یا گرفتاری نجات دهی، من که در عشق به مقامِ دیوانگی (شوریدگی) رسیده‌ام، با یک اشاره و در یک لحظه او را رهایی می‌بخشم.

همین که از آن قله‌ی بلندِ عشق بالا می‌روم، کمرِ همت می‌بندم تا به نفاق و دورویی پایان دهم و حقیقتِ باطنیِ منافقان (که به ظاهر کمرِ کفر بسته اند) را آشکار کنم.

من دیگر «من» و «ما»یی ندارم و به مرحله ی عدم و نیستیِ وجودی رسیده‌ام. سر و جان را فدا کردم تا بتوانم حقیقتِ وجودم را از وجودِ معشوق (یار) بیرون بکشم و به وصال برسم.

برای تو دیوارِ حائل را نشان می‌دهم و سپس درِ رسیدن به سویِ خود را می‌گشایم؛ چرا که در مقامِ وحدت، اصلاً دیوار یا مانعی میانِ من و تو وجود ندارد که بخواهم آن را بردارم.

هرچقدر هم که بر کارها می‌افزایی و تظاهر می‌کنی، من از هر سرِ مویِ خود، توانایی و قدرتی بی‌کران نمایان می‌کنم که تمامِ آن ظاهرسازی‌هایِ تو را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

از اینکه فرصت‌ها را از دست داده‌ای و زمانِ نامناسب است نگران نباش و از تاریکیِ شب نترس؛ چرا که منِ عاشق، قدرتِ آن را دارم که حتی از سمتِ مغرب، خورشیدِ حقیقت را طلوع دهم.

از تاتار (نمادِ وحشت و دشمنِ بیگانه) هراسان نباش، زیرا این ترس نشانه دوری از خداوند است. من صدها پرچمِ ایمان را به سویِ همان تاتارِ وحشی می‌فرستم و مهارش می‌کنم.

آگاه باش! همین لحظه اگر خاموشم، به محض اینکه شرابِ عشق را بنوشم، زرهِ رزم می‌پوشم و صفِ میدانِ کارزار و مبارزه با نفس را می‌آرایم.

ای شمسِ تبریز، در فراقِ تو چنان حالِ آشفته‌ای دارم که فریاد و ناله من، هیاهویِ بازار را نیز تحت‌الشعاع قرار داده و آن را به هم ریخته است.