دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، دیشب تو را رها کردم و تسلیم شدم؛ آن حیله‌ها و عشوه‎هایی که به کار بردی، به دلِ صاف و بی‌ریای من نشست و آن را فریب داد.

امشب هم دوباره همان عشوه را به من نشان بده، چرا که من دیگر به آن عشوه اعتراض نمی‌کنم. تو اگر از عهد و پیمان خود بازگردی، من همچنان بر عهدِ خود با تو پایدار می‌مانم.

تو که سرچشمه‌ی نور و روشنایی هستی، به دل و دیده‌ی من قدم بگذار؛ وقتی که ناله‌های سرد و از سرِ ناامیدی مرا شنیدی، با همان دمِ گرمِ خود، حالم را بپرس و مرا شفا بده.

گاهی تو برای من همچون شاخه‌ی نبات (شیرین و دل‌انگیز) هستی و گاهی من در برابر تو مات و حیران می‌مانم. چه می‌توانم بکنم؟ چه اختیاری دارم؟ من در دست تو همچون مهره‌ای در بازی نرد هستم.

اگر تو پیاده راه بروی، من مسیرِ قدم‌هایت را فرش می‌کنم؛ و اگر تو سواره بر اسب بروی، من در پیِ اسب تو به گرد و خاک می‌افتم.

ای جانِ من، همواره مرا به فردا و وعده‌های آینده حواله نده. تو مرا گول زدی، چون فکر کردی که من ساده‌لوح و بی‌خبر از کارِ مردم هستم.

اگر هم من ساده‌دل و نادان هستم، تو که معشوقی، آیا رواست که چنین کنی؟ شایسته است که تو دلت بسوزد، آنگاه که از دردِ من آگاه شوی.

به خدا سوگند که تو را رها نمی‌کنم؛ کمترین خواسته‌ی من این است که برای لحظه‌ای هم که شده، چهره‌ی سرخت را بر چهره‌ی زردِ من بگذاری (دیداری تازه کنی).

و اگر از سرِ لطف و مهربانی با من روبرو شوی و این دیدار را تداوم ببخشی، با یک بوسه‌ی تو، از شادیِ وصال، دو جهان را درمی‌نوردم.

فعلاتن فعلاتن... (وزن شعر)؛ ای جان، آیا گمان کردی که من رفتم و مردم؟ خیر، من همچنان زنده‌ام و چشم‌انتظارِ تو.