دیوان شمس - غزلیات

چون در باغِ قربِ تو و زیرِ سایه‌ی درخت طوبی قرار گرفته‌ام، در انجام وظایف و خدمت چنان گرم و مشتاقم که نیازی به نوا و موسیقی (عوامل بیرونی) ندارم تا مرا به حرکت درآورد.

من همچون سایه‌ای در گردشِ نورِ خورشیدِ حقیقتم؛ گاه در برابر عظمت تو سر بر سجده می‌سایم و گاه در مقام ایستادگی و تمکین، قامت راست می‌کنم.

نسبت من با نورِ حقیقت مانند سایه است که گاه بلند می‌شود و گاه کوتاه؛ زمانی که در خود هستم (خودبینی) مانند فرعون هستم و زمانی که خود را در تو نفی می‌کنم، مانند موسی (رهروِ حق) هستم.

من در میان اراده‌ی الهی، همچون قلمی میان دو انگشتِ حق هستم؛ گاه در دستِ موسیِ وجودم به شکلِ عصا (عنصرِ یاری‌رسان) و گاه به شکلِ افعی (عنصرِ ترس‌آور و قاهر) در می‌آیم.

در قلمروِ عشق، جای اندیشیدن و تفکرِ منطقی نیست، چرا که اندیشه همچون عصایِ نابینایان است؛ به این معنا که عقل، راهنمای کسی است که دیده بر حقیقت ندارد.

روحِ من پیوسته در انتظارِ اشارت و فرمانِ تو است و هر لحظه ناله‌کنان بر سرِ راهِ وصال نشسته و منتظرِ یک پاسخ (آری) از جانب توست.

چون اصل و خاستگاهِ من از این جهانِ خاکی نیست، در اینجا غریب و بی‌گانه‌ام؛ و چون در این دنیا آرام و قرار ندارم، قطعاً متعلق به دیار و عالمی دیگرم.